Ander leven

Het is alweer 14 maanden geleden dat ik hier een berichtje plaatste. En wat ís er veel gebeurd en veranderd in mijn leven…

Mijn moeder is eind december verhuisd naar een verpleeghuis. Haar toestand was dusdanig achteruit gegaan dat het voor mij steeds zwaarder werd om voor haar te zorgen en het werd dus tijd deze zorg over te laten aan professionals. Zij zit in een prachtig tehuis, met goede omstandigheden, in een kleine woongroep (zes personen) en heeft het daar erg naar zin. Voor mij is dat een zorg minder.

Op 31 december schreef ik in een reactie op een facbookbericht van mij dat ik niet wist wat 2015 voor mij in petto zou hebben maar dat ik wel wist dat alles anders zou worden. Hoe anders had ik nooit durven dromen. Mijn trouwe lezers (zijn die er nog?) kennen vast Roos nog wel. In de loop van de 5 jaar die inmiddels waren verstreken hebben we altijd wel vluchtig contact gehouden. Dit bleef beperkt tot korte reacties op facebookberichtjes. Een echt goed gesprek over onze relatie 5 jaar eerder hadden we echter nooit gehad. Begin januari kwam dat er ineens wél van en toen bleek dat onze gevoelens voor elkaar er onderhuids nog steeds waren. Sinds 18 januari zijn wij weer bij elkaar en sinds 15 juli wonen wij officiëel samen…

…in Groningen!

Roos en ik, 5 jaar later. Nu wél gelukkig!

In eerste instantie was het de bedoeling dat ik voorlopig in Den Helder zou blijven wonen, in verband met mijn moeder. Ik heb daarop een verzoek bij de woningbouwvereniging gedaan om het huurcontract van mijn moeder over te mogen nemen. Hoewel het er lang veelbelovend uitzag heeft de woningbouwvereniging dit uiteindelijk afgewezen. Goede raad was duur en al overleggend en zoekend naar mogelijkheden kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat Den Helder voor mij geen optie meer was. De bedoeling was sowieso om na verloop van tijd in Groningen te gaan samenwonen en na een lieve suggestie van mijn schoonmoeder hebben wij de knoop doorgehakt om naar Groningen te trekken.

Het opzeggen van de huur en het opruimen en leegmaken van mijn moeder’s huis (waar zij 24 jaar heeft gewoond) bleek een opgave op zich en heeft héél veel zweetdruppels en ook spierpijn gekost. Ook betekende het dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve Pebbles aangezien ons kleine appartementje in de binnenstad geen geschikte plaats is voor een buitenkat als zij. Afscheid nemen van haar was erg moeilijk en ik heb er behoorlijk om gehuild maar ik weet dat zij het nu goed heeft en dat ik haar geen leuk leven meer kon bieden.

Schatje Pebbles

Deze wetenschap doet wel goed maar wat zeker óók goed doet is dat ik mij nu de “stiefpapa” mag noemen van een ander schatje, onze lieve Quincy. Wat niet betekent dat ik Pebbles ooit zal vergeten.

Lief boefje Quincy

Quincy, hoewel ondeugend met haar bijna anderhalf, is een voortdurende bron van vreugde en ik ben dan ook blij dat wij dikke maatjes zijn.

Tijdens het opruimen en leeghalen kwam ook de Rolleicord Va K3E Type 1 van mijn vader weer boven water. Ik ben daar heel erg blij mee want ik had al jaren mijn zinnen gezet op deze camera maar hij leek spoorloosverdwenen te zijn. Het was de favoriete camera van mijn vader en ik kan hem nog altijd uittekenen, zittend op zijn hurken, naar beneden in de camera kijkend.

Rolleicord Va K3E Type 1

De camera is helemaal nagekeken en er lijkt niets in de weg te staan om ermee te gaan fotograferen. Ik heb er inmiddels 10 foto’s mee gemaakt en ben erg benieuwd naar het resultaat. Jaja, dat is weer ouderwets afwachten in plaats van direct terugkijken. Ik ga dus nu door het leven vergezeld van “The Beauty & The Beast”.

The Beauty & The Beast

Het gaat mij GOED!

Advertenties

Over Mike
Stapelgek op mijn Roosje en op onze lieve Quincy. Autosportfanaat. Gek op fotografie. Beetje raar maar wel.... nou ja, vul zelf maar in.

4 Responses to Ander leven

  1. Marika says:

    Wat fijn om hier weer een berichtje van je te lezen. Enerverende tijden zo te horen, dat zijn heel wat veranderingen. Wat fijn dat je moeder het naar haar zin heeft in het verzorgingstehuis, dat zal een hele zorg minder zijn. En afscheid moeten nemen van je kat, pfff ik weet niet of ik dat zou kunnen. Gelukkig dat het hondje het gemis wat verzacht. Heel veel geluk samen met Roos in Groningen! 🙂

    • Mike says:

      Houden van is soms ook denken aan het welzijn van het beestje ookal gaat het recht tegen je gevoel in. Hier in Groningen had ze NOOIT kunnen aarden omdat het een buitenkat pur sang is. Ze is nu bij mijn zus en kan daar naar hartelust buiten spelen. 😉

  2. Mike says:

    Daarom Marika. Voor Pebbles was dit gewoon het beste. Ik heb haar alweer gezien en ze maakte een blije indruk dus dat komt wel goed. Gelukkig hebben we Quincy. Ook zij maakt heel veel goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: