The boys are back in town

Morgen ga ik weer naar Circuit Park Zandvoort want…

Natuurlijk gaan The Beauty & The Beast met mij mee!

Met Rob Slotemaker in een Subaru…

Het was in 1979 dat mijn vader een fotoshoot regelde met een Subaru op Rob Slotemaker’s Slipschool, met de grote meester zelf aan het stuur, ten behoeve van een reclame campagne voor Subaru Benelux. Aangezien ik geboren ben met hoog octaan benzine in mijn aderen in plaats van bloed mocht ik met mijn vader mee.

Als eerste reden wij naar Cruquius, waar destijds de Subaru importeur gevestigd was, om daar onze Peugeot om te ruilen voor een stoere Subaru 1600 GFT. Daarna ging het door naar het circuit in Zandvoort. Op de Slipschool ontmoetten we Rob Slotemaker en de fotograaf van dienst en werd doorgenomen hoe de shoot zou plaatsvinden. De bedoeling was om de Subaru al spinnend te fotograferen met mooie watergordijnen.

Toen alles was doorgenomen was het tijd voor actie en mijn vader en ik mochten bij Rob in de auto plaatsnemen. De jongens in dienst van Rob waren al flink met waterslangen bezig om de slipbaan goed nat te maken. Eerst werd door de fotograaf een proefopname gemaakt met een polaroid camera. Deze foto, door Rob gesigneerd, kreeg ik later mee als aandenken van deze geweldige dag. Helaas is deze foto in de loop van de jaren zoek geraakt. Wel vond ik bij het opruimen van mama’s spullen nog een door mijn vader gemaakte foto terug zodat ik in ieder geval nog iets heb. Tenslotte gebeurd het niet elke dag dat je in een auto mag plaatsnemen die in alle mogelijke (en onmogelijke?) slips wordt gegooid door een van mijn grote helden.

Hoe vaak we uiteindelijk al tollend over de slipbaan zijn gedanst weet ik nu 36 jaar later eerlijk niet meer maar je kunt je voorstellen dat voor een dergelijke campagne niet wordt volstaan met het maken van twee foto’s. Voor mij kon de dag niet lang genoeg duren maar uiteindelijk riep de fotograaf dat hij wel genoeg foto’s had en zette Rob de (splinternieuwe) auto stil met de opmerking dat “ze wel even naar de remmen mochten kijken”. Na afscheid te hebben genomen reden wij vrijwel zonder remdruk voorzichtig terug naar Cruquius om daar onze vertrouwde Peugeot 304 weer op te pikken.

Ik had een prachtige dag gehad met mijn held Rob Slotemaker. Een paar maanden later, op 16 september 1979 verongelukte hij tijdens een toerwagen race op Zandvoort…

Onderstaande foto is gemaakt door mijn vader. Waar precies weet ik niet meer maar het moet ergens tussen Cruquius en Zandvoort zijn geweest en iets zegt mij dat het wel eens Heemstede kan zijn geweest.

De essentie van endurance racen…

Le Mans 2012, Tertre Rouge, Donderdag 14 juni, 23.19 uur.

Le Dakar 2012

In 1987 schreef Jan de Rooy geschiedenis door niet alleen het vrachtwagen klassement van, toen nog, Parijs – Dakar te winnen maar tevens op de elfde plaats algemeen te eindigen. Nooit eerder eindigde een vrachtwagen zo hoog in het algemeen klassement.

Tegenwoordig is dit ook niet meer mogelijk omdat dit niet meer wordt bijgehouden en er soms andere stages gereden worden door auto’s en trucks. De Daf Twin-Turbo was wél een van de snelste Dakar racetrucks ooit, met een topsnelheid van om en nabij de 200 km p/u. In 1988 was de X1 (de opvolger) zelfs zó snel dat de Rooy op een stage de leidende Peugeot van Ari Vatanen wist in te halen.

Deze snelheden worden tegenwoordig niet meer gehaald daar de trucks nu niet meer sneller mogen rijden als 160 km p/u.

Na verschillende mislukte pogingen staat Gerard de Rooy, ja, de zoon van Jan, nu stevig aan de leiding in het truck klassement, met teamgenoot Hans Stacy, als mooie back-up, op de tweede plaats, met drie kwartier achterstand op Gerard.

Al in 2003 leidde Gerard de rally maar was na de rustdag te gretig en maakte een fout waardoor hij moest uitvallen. Maar nu, in 2012 lijkt Gerard rustiger en meer ervaren. Gisteren moesten we afscheid nemen van zijn directe concurrent Ales Loprais, die met de Tatra zwaar crashte tijdens een verbindingsroute. Bij Gerard overheerste de teleurstelling over het wegvallen van zijn directe concurrent, op wie zijn voorsprong slechts 15 minuten bedroeg. Zo groot blijkt zijn zelfvertrouwen te zijn.

Als alles goed blijft gaan kan hij de derde Nederlander worden die het vrachtwagen klassement van de zwaarste rally ter wereld wint, na zijn vader, 25 jaar geleden, en teamgenoot Hans Stacy, 5 jaar geleden.

Zondag weten we meer maar ik duim voor de Iveco’s!

Porsche 964 RSR

Gisteren al schreef ik dat ik vorig weekend in Zandvoort was. Hoewel de klassieke auto’s natuurlijk schitterend waren en ik daar ook volop van heb genoten kwam ik natuurlijk voor het racen.

Racen met historische auto’s is geweldig om te zien maar over het algemeen wel vanwege de auto’s en iets minder vanwege de pure race spanning. De coureurs zijn zich over het algemeen goed bewust van het feit dat hun auto’s klassiekers zijn, dat reparaties over het algemeen erg kostbaar zijn en dat onderdelen soms lastig te vinden zijn. Om die reden racen ze meestal hard maar nét niet op het scherpst van de snede. Maar de schoonheid en het historisch karakter van de auto’s op de baan maakt alles weer goed.

Ik heb ook dit weeken weer vele hele mooie raceauto’s gezien maar wie mij kent weet dat ik een Porsche liefhebber pur sang ben. En dus was dit voor mij de allermooiste!

Porsche 964 RSR

Porsche 964 RSR

Deze Porsche 964 RSR, hier bestuurd door Peter den Heijer, is een auto die door Porsche destijds speciaal is gebouwd voor GT- en endurance races. De vleugel is bijna groter dan de auto zelf maar het maakt de auto in dit geval juist alleen maar mooier. Een gewaagde mening overigens, voor iemand die normaal eerder minimalistisch is. 😛

Geslaagde test 40D

Morgenochtend heel vroeg vertrek ik naar Assen alwaar het jaarlijkse DPP uitje plaats vind. Dit evenement staat voor mij in het teken van de officiële ingebruikname van mijn “nieuwe” Canon EOS 40D.

Nu heeft dit toestel nog wel een aantal features die ik nog moest leren kennen en bovendien is de camera veel sneller dan mijn oude 300D en dus wilde ik mijn nieuwe aanwinst eerst eens testen. En wat is dan mooier dan een evenement als Italia a Zandvoort, waar op een stralende dag al het gemotoriseerde moois te zien was dat Italië heeft voort gebracht.

Van oud tot nieuw, van klein tot groot, van langzaam tot snel maar allemaal Italiaans. En dan blijkt dat ze in Italië wel auto’s kunnen bouwen hoor. Zowel op de baan als in de paddock heb ik mij kunnen vergapen aan zeer veel fraais…

Ook Radio Veronica was aanwezig met een show, gepresenteerd door Erwin Peters

Erwin Peters, DJ bij Radio Veronica

Aan het einde van de dag waren er ook nog optredens, o.a. van Do en Lisa Lois. Hoewel ik geen fan ben van het programma X-Factor heeft Lisa mij wel uitermate positief verrast met haar geweldige stemgeluid en ik vond het dan ook heel leuk om haar achter de schermen even te kunnen ontmoeten.

Zowel Do als Lisa gaven een spetterende show weg en bij Lisa’s “Hallelujah” kreeg ik gewoon weer kippevel. Sjongejonge wat is ze goed!!!

En de camera? Had ik jaaaren eerder moeten doen. Wat een heerlijkheid. Kan niet wachten tot ik morgen weer langs de baan sta!
 

Afgelopen weekend!!!

Afgelopen weekend was voor mij een geweldig weekend met alles erin wat mij bekoort.

Zaterdagmiddag kwam mijn ex-collega en nog altijd vriend Robert naar mij toe. Na Spaghetti gekookt en gegeten te hebben stapten wij in de auto op weg naar Zoetermeer, waar in De Boerderij mijn favoriete bandje Incognito zou spelen.

Slechts een klein kwartiertje later dan aangekondigd (kom daar maar eens om bij de “superbands”) beklommen de 8 mannen en 2 vrouwen het podium en al meteen ging het dak eraf. Hoogtepunt was wel dat de drummer, bassist, en toetsenist van instrument ruilden en een spetterende jamsessie weggaven die zijn weerga niet kent, met de drummer op bas, de bassist op keyboards en de toetsenist op drums. Ik had wel gedacht dat ze elkaars instrumenten wel enigszins zouden kunnen spelen maar dit was gewoon SUPER!

Met mijn telefoon heb ik geprobeerd foto’s te maken maar dat viel om de dooie dood niet mee, ook al stond ik vrijwel vooraan. Hier toch een paar voorbeelden:

Grote verrassing voor mij was dat ze als toegift het nummer “I Hear Your Name” speelden. Dit nummer is een van mijn favoriete tracks van het album 100xb0 And Rising. Dit album heeft, zoals je ook in mijn menu kunt lezen, een zeer speciale betekenis voor mij maar werd tot voor kort maar zelden in de playlist opgenomen.

Hier een linkje naar dit nummer, overigens niet van het concert van zaterdag.

Zondag mocht ik alweer op tijd opstaan. Rond kwart voor 9 stond Peter voor de deur en deze keer leidde de weg ons naar Assen.

Na een korte stop bij een tankstation en wat gegoochel met bekers en flesjes kwamen wij rond kwart over 11 op het circuit aan alwaar Theresia en Laurens ook net aangekomen waren.

Hoe lang zal het duren voor het flesje valt? ;o))

Theresia had voor de gelegenheid de hulp ingeroepen van Dolf Dekking, die haar instructies en tips gaf om nog sneller te worden. Het weer was mooi en de stemming was goed. Ook was er de primeur van de 2de auto van het team. Data-engineer Martijn heeft zo de smaak te pakken gekregen dat hij een BMW 325i type E36 heeft opgebouwd. Komend weekend gaat hij proberen zijn licentie te halen.

Dit vind ik nou een fraaie foto!!!

Lekker gedouchet Martijn? Jaja, de plassen op het gras waren best diep, zo blijkt...

Team PRc2! hihihi....

Ik plat op mijn buik. Je moest eens weten wie er op mijn rug lag... ;o)) ...maar Peter heeft dat niet vastgelegd! Mietje!!!

Bijna aan het einde van de dag ging Laurens nog even weg met de auto en had een wat ongelukkig onderonsje met de vangrail, met als resultaat dat er in de achterwielophanging iets krom is. Nou ja, laten we hopen dat de schade mee gaat vallen. Het was in ieder geval wederom een zeer geslaagde dag, met mooi weer en daarmee een geslaagd weekend.

Het wordt een GOED weekend!!!

Zaterdagavond gaan we eindelijk weer eens naar Incognito. Zij spelen in Zoetermeer en ik heb er zin an!!!

…en zondag gaat Theresia Balk voor het eerst dit jaar de TT-baan van Assen weer op in haar BMW 120D cupversie. Maatje Peter en ik zullen de reis noordwaarts maken om e.e.a. fotografisch vast te leggen.

…oftewel, het seizoen komt nu toch heerlijk dichtbij!!!

Ik wens jullie nu alvast allemaal een heel fijn weekend!!!

Michel Vaillant

Naast mijn levenslange liefde voor de autosport ben ik ook altijd een leesfanaat geweest. En dan niet alleen leesboekenMichel Vaillant: Mijn HELD!!! van allehande pluimage maar ook stripboeken. Als klein jongetje kwam ik, uiteraard zou ik achteraf bijna zeggen, in aanraking met Michel Vaillant.

Mijn eerste album van deze franse held was ‘Nr. 13 Aan De Start’, een van de meest legendarische albums, waarin ook de auto voorkomt die later door de fans wereldwijd is uitverkozen tot de mooiste Vaillante allertijden.

Mijn allereerste album: 'Nr. 13 Aan De Start'

In dit verhaal krijgen Michel en zijn onafscheidelijke vriend Steve Warson voor de eerste maal af te rekenen met Bob Cramer, een vroegere tegenstander van Steve die heeft gezworen zich te wreken op alle overwinningen die Steve hem zou hebben afgenomen. UIteraard gaat dit niet zonder slag of stoot en voor onze vrienden de overwinning kunnen vieren zal menig hobbel genomen moeten worden.

De verhalen van Michel Vaillant, naast held ook ideale schoonzoon, zijn niet altijd even realistisch maar door de uiterst realistische tekeningen van geestelijk vader Jean Graton stoort dit xfcberhaupt niet en ga je er toch in geloven.

Michel is de jongste zoon van Henri en Elisabeth Vaillant. Henri is opgegroeid van monteur, via coureur naar autofabrikant. Zijn oudste zoon, Jean Pierre, is het creatieve brein achter de fabriek en de renstal en heeft tegenwoordig ook de dagelijkse leiding in handen. Michel is vooral coureur en kampioen, die alle creaties van zijn broer naar de overwinning weet te brengen.

Vaillante V92: Sportsproto '92

Steve Warson is amerikaan in alle opzichten: brutaal, opschepperig, vrouwenversierder maar bovenal een groot kampioen en trouwe vriend. Steve, rijk maar wees, begon in het allereerste album als Michel’s grootste tegenstander maar raakte uiteindelijk bevriend met Michel en vind in de Vaillants de familie die hij zelf nooit heeft gekend.

Zelden rijdt Michel in andere auto’s dan Vaillantes maar eenmalig maakt hij zijn opwachting in een Renault F1Michel Vaillant als teamgenoot van Alain Prost en René Arnoux bij Renault F1. Maar gelukkig laat Graton aan het einde van het verhaal weten dat het hele verhaal ‘F1 In Oproer’ slechts verzonnen is zodat Michel feitelijk nooit een andere F1 heeft bestuurt dan een Vaillante. Wel was het bijzonder om Michel Vaillant te zien als teamgenoot van Alain Prost en René Arnoux in een verhaal waarin we ook Steve tegenkomen, als teamgenoot van Nigel Mansell en Elio de Angelis bij het Lotus F1 team.

Jean Graton, bijgestaan door een team van specialisten, staat bekend om zijn oog voor detail. Elk circuit dat een rol speelt in zijn verhalen, vrijwel elke omgeving maar zeker ook alle auto’s, racewagens zowel als straatauto’s zijn een getrouwe weergave van de werkelijkheid. En de Vaillantes die aan zijn brein ontspruiten lijken realistische auto’s waarvan je het idee hebt dat ze zo aan je voorbij zouden kunnen komen.

De legendarische Vaillante Le Mans '61, volgens velen de mooiste Vaillante ooit, hier als schaalmodel.

Legendarisch is de Vaillante Le Mans ’61, die zijn rol speelde in ‘Nr. 13 Aan De Start’ en ‘Het verraad Van Steve Warson’. Maar in de loop der jaren hebben Jean Graton en zijn team een ongelooflijke diversiteit aan auto’s ten tonele gevoerd, tot en met een maanwagen aan toe. Formule 1, Indycar, NASCAR, Rallywagens, toerwagens, Graton en zijn team tekenden ze allemaal, de ene vaak nog mooier dan de andere.

Vaillante Speciale Inianapolis, eind jaren '60

Ook vele beroemdheden spelen hun rol in de verhalen. Zo was Jacky Ickx verschillende malen te zien als teamgenoot van Michel en Steve en later als sympathieke tegenstander. Zelfs onze eigen Jan Lammers heeft verschillende malen een rolletje gespeeld, onder andere in ‘De Zaak Bugatti’ waarin verschillende oude Bugatti’s op het circuit van Zandvoort acte de presence geven.

In België, op het circuit van Zolder, bevind zich nog steeds een Michel Vaillant Club (waar ik helaas weer niet aan toe ben gekomen om er een kijkje te nemen…) en verschillende Belgische coureurs raceten in de jaren ’70 onder de naam ‘Team Vaillante”.

Vaillante F1 '79

Nog altijd komen er nieuwe albums uit al moet ik zeggen dat de laatsten niet meer de besten zijn. Wel heb ik gemerkt dat ik iets achter loop want mijn laatste album was nr. 64, terwijl vorig jaar het zeventigste album is verschenen.

Op mijn 41ste ben ik nog steeds niet de oud om deze albums te lezen en ik doe dat dan dus ook keer op keer weer met het allergrootste plezier. Voor mij is Michel Vaillant dan ook een van mijn allergrootste helden!!!

DPP en Masters of F3 op het circuit van Zolder

Omdat ik in verband met vakanties geen vrij kon krijgen kon ik pas op zaterdagmorgen richting Zolder vertrekken. Dit betekende dus wel dat ik zeer vroeg moest vertrekken. Nu heb ik dat er wel voor over en ook was het niet de eerste keer dus mopperen deed ik niet.

Wel had ik de kwalifcatie gemist, die door het volle programma van dit weekend al op zaterdagmorgen werd verreden maar na wat heen-en-weer gesms met mijn nieuwe foontje (waarover in een later logje meer) kwam ik al snel te weten dat Ben en Theresia op zaterdag als 9de zouden vertrekken. Hiermee hebben ze laten zien dat de top 10 finishes van de 2 races op Assen geen toeval waren.

Omdat de eerste race, die van 100 minuten op zaterdag, pas aan het einde van de dag werd verreden was er nog niemand bij de tent toen ik om half 9 aankwam. Dit stoorde mij niet want ik ging gewoon lekker op pad om mijn ding te gaan doen maar op de een of andere manier had ik schijnbaar een voorgevoel want ik wist niet echt de rust te vinden om op mijn gemak foto’s te maken.

Wel een mooie studie, ondanks dat ik weinig echte rust kon vinden...

Renger van der Zande gold als een van de favorieten maar kon op zondag die rol niet waarmaken.

Rond half 12 kwamen de eerste teamleden aanzetten, met Klaas op krukken. Gelukkig viel de blessure van Klaas mee en al gauw verdwenen de krukken in de hoek en heb ik ze het hele weekend niet meer gezien. Wel leverde het het team alsnog een extra inrijkaart op. 😀

De sfeer was ontspannen en er was rust in het team, iets dat een hele stap voorwaats was in vergelijking met het weekend in Assen. Het zou stilte voor de storm blijken en het werd geen leuke storm.

’s Middags vond ik toch even een momentje rust en besloot de laatste training van de formule 3 mee te pakken in de Eerste Chicane. Wijze beslissing, het leverde mij het plaatje van het weekend op. Ik had namelijk al snel door dat niet iedereen lekker door de chicane kwam en besloot mij op het punt te concentreren waar het al eerder eventjes mis ging. Ongeveer 150 foto’s later kwam het moment waarop ik zat te wachten. Dani Clos, teamgenoot van Renger vd Zande, verremde zich en kwam niet lekker uit. Zijn auto werd gelanceerd op de exit van de chicane, precies het punt waar ik mij op concentreerde. De auto vloog van de baan, raakte nog even de bandenstapel en kwam in de grindbak tot stilstand. Snel keek ik mijn foto’s terug en slaakte een kreet van vreugde: ik had de lanceringsfoto!!!

Het feit dat collegafotografen meteen kwamen kijken gaf aan dat ik, vanuit deze positie, de enige was die dit tafereel had weten vast te leggen. De crash van Clos veroorzaakte een rode vlag maar de rest van de training heb ik niet meer gezien.

Clos stijgt op...

...komt weer neer...

...en eindigt in de grindbak!!!

Niet lang daarna werd het tijd om de auto op te stellen en nadat de auto’s de baan op reden snelden Theresia en ik ons op onze fietsen richting de grid, om daar Ben nog even terzijde te staan. Daarna verdween ik richting de Ickx Chicane, waar je vaak hele mooie plaatjes kunt maken.

Ben had weer een goede start en pakte meteen een Golf en een BMW, om zich op de 7de plek te nestelen. Al gauw kwam de van achteren gestarte Renate Wilschut opzetten maar Ben wist haar achter zich te houden.

Renate Wilschut's opmars van achter uit stuitte op de BMW van Ben, tot die plofde...

In de 11de ronde zette hij ineens een hele snelle tijd neer en liep weer weg bij Renate maar het bleek, voor de kenners onder ons geen vreemd verschijnsel, het voorteken van het einde te zijn. Bij het uitkomen van de Villeneuve Chicane plofde de motor met een enorme rookwolk (die een 11 op de Coronel-plofschaal van 10 kreeg) maar omdat de olie door de kapotte zuiger en turbo werd gezogen sloeg de dieselmotor op hol en was niet meer te stoppen. Doodremmen lukte niet want ondanks dat de auto in de ziekenhuisbocht eindelijk tot stilstand kwam bleef de motor doorrazen met meer dan 5.000 toeren (terwijl 4.300 absoluut maximaal is) Ook het uitzetten van de hoofdstroomschakelaar hielp niet meer en toen Ben de schakelaar op de motorkap wilde omzetten (wat sowieso niet geholpen zou hebben) werd hij door de brandweerlieden weggetrokken uit angst dat het blok uit elkaar zou klappen. Uiteindelijk sloeg de motor af maar duidelijk was al wel dat dit niet meer ging goedkomen.

Ben in gevecht met Marc Koster en Johan Albers...

...Albers achtervolgt Ben.

...en hier ging het nog steeds goed, 2 ronden later niet meer. :'(

Nadat ik had gezien dat ik Ben niet zo ff met de fiets op kon halen snelde ik terug naar de tent, waar inmiddels de aanhanger achter de bus werd gehangen om de auto op te halen aangezien Theresia niet wilde dat deze door de officials werd gebracht. Die gaan vaak toch minder zorgvuldig om met een kapotte auto en op nog meer schade zat zij niet te wachten. Ben had inmiddels een lift gekregen van een amulance. Nee, gewond was hij niet maar de auto stond toevallig bij het medisch centrum.

De motor was dood dus moest spierkracht de auto op de aanhanger krijgen.

De donkere lijnen op de aanhanger zijn sporen van koelvloeistof.

Bij terugkomst bleek dat Achterberg een nagenoeg nieuw blok bij zich had maar ondanks dat deze wel werd gereserveerd werd besloten eerst te bekijken of het huidige blok nog kon worden gered. Dat bleek niet het geval te zijn en om 10 uur ’s avonds werd besloten het oude blok uit te bouwen en het nieuwe erin te zetten.

Jack hielp Jeroen met de bereiding van het eten...

...en niet alleen smaakte dat voortreffelijk, ook zat de stemming er goed in, ondanks de pech.

Klaas krijgt een steuntje om beter in de cylinders te kijken. Martijn, Theresia en Wijmar kijken toe.

Met behulp van Jeroen werd tot 1 uur 's nachts gewerkt om de oude motor uit te bouwen.

Om 1 uur ’s nachts lag het oude blok eruit en besloten we er een punt achter te zetten. Vrijwel het hele team was gebleven om de sleutelaars te steunen en daaruit bleek wel dat de teamspirit er goed in zit. Tijdens het eten, het enige moment van rust voor Klaas, Wijmar en Jeroen, zat de stemming er dan ook goed in, ondanks de pech. Om half 2 waren we in het hotel, alwaar de adrenaline het bleek te winnen van de vermoeidheid en dus ging het licht op de kamer die ik deelde met Jeroen en Merlijn het licht pas om half 4 uit.

Om half 8 ging de wekker weer en na een goed ontbijt stonden we om 10 uur weer bij de tent alwaar Klaas meteen begon om het nieuwe blok voor te bereiden. Er werd flink door gewerkt met o.a. hulp van Merlijn, van Achterberg.

Het nieuwe blok is klaar om erin gehangen te worden.

Theresia was inmiddels haar stem kwijt, een teken van stress. Maar toen uiteindelijk de nieuwe motor werd gestart kwam haar stem als een duveltje uit een doosje weer terug. Ondertussen kwam er een Belg naar ons toe met de vraag of wij over een terreinwagen beschikten. Hij bleek een gehuurd materiaalkarretje muurvast in de modder gezet te hebben. Bij de overburen had men wel een trike en met een lange sleepkabel werd de onfortuinlijke modderworstelaar bevrijd en kon hij zijn karretje, onder de modder, weer afgeven.

Nadat de motor een uur probleemloos gelopen had werd de auto verder afgebouwd en voor het eerst dat weekend waren we blij dat ook de zondagrace als laatste op het programma stond want meezitten deed het nog steeds niet. Minder dan een uur voordat moest worden opgesteld ging nog even de rechter voorschokbreker kapot. In allerijl werd bij Achterberg een nieuwe gehaald en gemonteerd en terwijl Ben zich al aan het omkleden was, 10 minuten voor tijd, legde Klaas pas de laatste hand aan de auto. Toen Ben dan ook de tent uit reed ging vanuit het team een luid gejuich op en begonnen reeds gearriveerde tegenstanders ook spontaan te applaudiseren.

Omdat 1 auto gediskwalificeerd was, een 2e ook niet aan de start verscheen en een derde uit de zaterdag uitslag was gehaald, mocht Ben de auto op de 16de startplek neerzetten, als één na laatste. Starten kan hij wel en ook deze keer liet hij dat zien. Binnen een paar ronden nestelde hij zich op de 6de plek in de race, met de gele Seat van Dennis de Groot achter zich. Dennis bleek op sommige punten iets sneller te zijn dan Ben en begon behoorlijk aan te dringen. Op een bepaald moment ‘verremde’ hij zich achterop de circuit en duwde Ben van de baan. Echter bleef hij met zijn voorbumper aan Ben’s sleepoog hangen waardoor de BMW onbestuurbaar werd. Gelukkig schoten de auto’s over een hobbeltje los en konden beide auto’s hun weg vervolgen. Gaby Uljee profiteerde van het uitje door de 6de plek voor zich op te eisen en Dennis de Groot mocht voor zijn actie een tochtje door de pitstraat maken van de wedstrijdleiding.

Ook Cor Euser, die eerder een ongeplande pitstop moest maken, wist nog voorbij Ben te komen maar daarna was er van achteren geen gevaar meer. Na de verplichte pitstop maakte ook Theresia eindelijk haar eerste meters van het weekend en zij deed dat met goede rondetijden. Zelf was ze daar nog niet tevreden over maar als je je bedenkt dat ze het hele weekend nog geen meter had afgelegd hoeft ze zich echt niet te schamen en heeft ze het gewoon goed gedaan.

Bij thuiskomst ontdekte ik deze 'mislukte' foto, die eigelijk wel iets blijkt te hebben...

Na 40 minuten werd de race met een rode vlag stilgelegd. In eerste instantie zou de race over 40 minuten gaan maar omdat een aantal teams daarover had geklaagd besloot de wedstrijdleiding de race toch te verlengen naar de gebruikelijke 50 minuten. Echter, omdat op Zolder na half 7 geen racemotoren meer mogen klinken en de race reglementair niet eerder afgevlagd mag worden kwam om 5 voor half 7 de rode vlag uit zodat de auto’s nog net voor half 7 de pits konden bereiken.

Theresia beëindigt haar race onder de rode vlag als laatste op de baan maar als 8ste in de uitslag. Na dit weekend voelt dit als een podiumplek

Door de rode vlag durde het even voordat de definitieve uitslag bekend werd en hoewel Theresia als 9de op de monitor stond werden zij en Ben uiteindelijk als 8ste gekwalificeerd. Achteraf bleek dat de auto die door de pitstops voor hen terecht was gekomen 30 seconden te kort stil gestaan te hebben waardoor zij werden teruggezet in de uitslag. Wel reëel want Theresia zat op de finish geen 30 seconde achter hen en dus was de 8ste plek een zuurverdiende die dan ook werd gevierd als een podiumplek, na alle ellende van de dag ervoor…

…jongens wat ben ik trots om van dit team deel uit te mogen maken. Wat zij, en met name Klaas, dit weekend hebben laten zien grenst aan het ongelooflijke, en dat alles ook nog zonder gemopper, sterker nog, in een uitstekende stemming!!!

HULDE!!!