Ander leven

Het is alweer 14 maanden geleden dat ik hier een berichtje plaatste. En wat ís er veel gebeurd en veranderd in mijn leven…

Mijn moeder is eind december verhuisd naar een verpleeghuis. Haar toestand was dusdanig achteruit gegaan dat het voor mij steeds zwaarder werd om voor haar te zorgen en het werd dus tijd deze zorg over te laten aan professionals. Zij zit in een prachtig tehuis, met goede omstandigheden, in een kleine woongroep (zes personen) en heeft het daar erg naar zin. Voor mij is dat een zorg minder.

Op 31 december schreef ik in een reactie op een facbookbericht van mij dat ik niet wist wat 2015 voor mij in petto zou hebben maar dat ik wel wist dat alles anders zou worden. Hoe anders had ik nooit durven dromen. Mijn trouwe lezers (zijn die er nog?) kennen vast Roos nog wel. In de loop van de 5 jaar die inmiddels waren verstreken hebben we altijd wel vluchtig contact gehouden. Dit bleef beperkt tot korte reacties op facebookberichtjes. Een echt goed gesprek over onze relatie 5 jaar eerder hadden we echter nooit gehad. Begin januari kwam dat er ineens wél van en toen bleek dat onze gevoelens voor elkaar er onderhuids nog steeds waren. Sinds 18 januari zijn wij weer bij elkaar en sinds 15 juli wonen wij officiëel samen…

…in Groningen!

Roos en ik, 5 jaar later. Nu wél gelukkig!

In eerste instantie was het de bedoeling dat ik voorlopig in Den Helder zou blijven wonen, in verband met mijn moeder. Ik heb daarop een verzoek bij de woningbouwvereniging gedaan om het huurcontract van mijn moeder over te mogen nemen. Hoewel het er lang veelbelovend uitzag heeft de woningbouwvereniging dit uiteindelijk afgewezen. Goede raad was duur en al overleggend en zoekend naar mogelijkheden kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat Den Helder voor mij geen optie meer was. De bedoeling was sowieso om na verloop van tijd in Groningen te gaan samenwonen en na een lieve suggestie van mijn schoonmoeder hebben wij de knoop doorgehakt om naar Groningen te trekken.

Het opzeggen van de huur en het opruimen en leegmaken van mijn moeder’s huis (waar zij 24 jaar heeft gewoond) bleek een opgave op zich en heeft héél veel zweetdruppels en ook spierpijn gekost. Ook betekende het dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve Pebbles aangezien ons kleine appartementje in de binnenstad geen geschikte plaats is voor een buitenkat als zij. Afscheid nemen van haar was erg moeilijk en ik heb er behoorlijk om gehuild maar ik weet dat zij het nu goed heeft en dat ik haar geen leuk leven meer kon bieden.

Schatje Pebbles

Deze wetenschap doet wel goed maar wat zeker óók goed doet is dat ik mij nu de “stiefpapa” mag noemen van een ander schatje, onze lieve Quincy. Wat niet betekent dat ik Pebbles ooit zal vergeten.

Lief boefje Quincy

Quincy, hoewel ondeugend met haar bijna anderhalf, is een voortdurende bron van vreugde en ik ben dan ook blij dat wij dikke maatjes zijn.

Tijdens het opruimen en leeghalen kwam ook de Rolleicord Va K3E Type 1 van mijn vader weer boven water. Ik ben daar heel erg blij mee want ik had al jaren mijn zinnen gezet op deze camera maar hij leek spoorloosverdwenen te zijn. Het was de favoriete camera van mijn vader en ik kan hem nog altijd uittekenen, zittend op zijn hurken, naar beneden in de camera kijkend.

Rolleicord Va K3E Type 1

De camera is helemaal nagekeken en er lijkt niets in de weg te staan om ermee te gaan fotograferen. Ik heb er inmiddels 10 foto’s mee gemaakt en ben erg benieuwd naar het resultaat. Jaja, dat is weer ouderwets afwachten in plaats van direct terugkijken. Ik ga dus nu door het leven vergezeld van “The Beauty & The Beast”.

The Beauty & The Beast

Het gaat mij GOED!

Ik ben niet lui hoor…

…nee hoor, ECHT niet!!!

Middagje Blijdorp

Al weken hadden we dit afgesproken en er ook naar uitgekeken. Gisteren zouden Roos, Ronny en Maaike mij komen bezoeken en zouden we Blijdorp onveilig gaan maken. Maar gistermorgen uit het raam kijkend leek alles letterlijk in het water te vallen. De regen kwam gestaag naar beneden vallen en lang zag het er naar uit dat het niet meer beter zou worden.

Maar hoe wonderlijk kan het lopen? Vrijwel op het moment dat zij in Almere in de auto stapten stopte het hier met regenen en niet veel later brak zelfs een zonnetje door. Rond half twee klingelde hier het ouderwetse belletje en stonden Roos, Ronny en kleine Maaike voor de deur. Na een flesje voor Maaike en een rondleiding door het huis togen wij richting Blijdorp.

Daar aangekomen kwamen we al gauw medefotograaf en mede Rotterdammer Peter tegen. Niet geheel toevallig, we wisten van elkaar dat we er zouden zijn. Helaas waren lang niet alle dieren buiten te vinden en even leek het zelfs meer een natuurpark dan een dierentuin. Maar gelukkig waren er achteraf nog voldoende dieren te bewonderen.

Speciaal moment beleefden we toen we bij de flamingo’s stonden. Dit verblijf bevind zich vlak bij de oude hoofdingang en op een van de pilaren bevond zich een ooievaarsnest, mét ooievaar. Niet lang daarna verscheen een tweede ooievaar op het nest. Iedereen weet dat babies van de ooievaar komen maar heb je je nou nooit eens afgevraagd hoe die ooievaar nou aan zo’n baby komt? Wij hebben het nu uitgevonden. Zometeen nog een foto van dit “pornomomentje”.

Als laatste bezochten wij het Oceanium alwaar we o.a. getuigen waren van een dode haai die alles behalve dood bleek te zijn, een zeester die ging “verzitten” en de complete Nederlandse regering, die, vanwege slecht licht in de kwallenbak, moeilijk te fotograferen waren.

We hadden nog gehoopt een haai “in zijn buitenverblijf” aan te treffen maar dat is niet gelukt. Wel merkten we bij het naarbuiten komen dat men zijn best deed om aan ons verzoek te voldoen. De regen kwam inmiddels weer met bakken uit de hemel maar dat mocht de pret niet meer drukken.

Na de spaghetti verorberd te hebben, met toetje en koffie na, togen Roos en Ronny weer naar Almere om daar Maaike naar haar bedje te brengen. Maaike zelf merkte daar overigens niets meer van…

Zo worden dus de babies gemaakt... ;o))

Tijger met lorgnet???

Maaike genoot zichtbaar van de dierentuin... ;o))

Jan-Peter Balkenende

Een cactus uit de vrije hand... (poging 4)

Over de wereldreis, gourmetten aan 2 tafels, een vertederend Smokkeltje, extra bezoek uit Limburg, dobbelen om een paard met het mes tussen de tanden en terug over het fietspad…

Na nog even gauw naar de kapper te zijn geweest stapte ik om 11:00 in de auto richting Daantje, waar ik iets later dan aangekondigd aankwam (als Eva “links aanhouden” zegt moet je niet rechts blijven rijden Mike!!!) Gelukkig kwam alles goed en samen met Daantje en onder leiding van Eva trokken wij met Goudkuipje richting Roos en Ronny voor de volgende stop in onze wereldtournee.

Na 2 koppen thee en wat extra inpakwerk trokken we gevieren richting de Residentie alwaar Bri & Bri dit jaar het inmiddels traditionele Sinterminiwok(gourmet)dobbelfeestje organiseerden. Bij binnenkomst stond ons een extra verrassing op te wachten. Floyd was voor de gelegenheid overgekomen uit Limburg om Bri te steunen in het sinterdobbelspel.

Nadat ook Berry, Elsje en Mischa binnen waren gekomen konden we aan tafel(s) gaan en hebben we heerlijk gegourmet, dit omdat, voor zover ik begrijp, Mischa het miniwokstel zó goed heeft opgeborgen dat het niet meer te vinden is. Het eten smaakte er overigens niet minder om, al was er wat discussie over wat nu de gezelligste tafel was. Laten we het maar op een gelijkspel houden.

Nadat ook Peter, de vriend van Lisa, was binnengekomen konden we beginnen aan het spel dat, zoals altijd weer met het mes tussen de tanden werd gespeeld, wat weer hilarische momenten opleverde. Inzet dit jaar waren vooral het paard en de trein, met deeveedee’s en een (erotische???) Donald Duck bundel op een mooie derde en vierde plek.

Ster van de avond was ongetwijfeld Smokkeltje, die ieders harten voor zich wist te winnen en de tijd van haar leven had met al het afvalpapier.

Om half twee was het tijd geworden om de retourtickets van onze wereldtournee te verzilveren en vertrokken wij vol goede moed weer richting Almere alwaar Goudkuipje en Eva al ongeduldig op ons stonden te wachten. Goudkuipje had nog wel wat last van beslagen ramen waardoor we ook ervaren hebben hoe Goudkuipje zich op Almerense fietspaden gedraagt.

Na een verder voorspoedige terugreis en een korte sanitaire stop bij Daantje kwam ik om 5 uur moe maar weer zeer voldaan thuis….

Het fotografisch verslag:

Gizmo met zijn grootste fan

….en ja, er was ook vlees!!!!

Geen zorgen, Berry is ongedeerd…

Vol verwachting klopt ons hart!!!

Scheetje Smokkeltje…

Gizmo is ook de ster!!!

Gizmo op zoek naar de lichtjes!!!

Smokkeltje stal de harten van iedereen!!!

Smokkeltje genoot van alle aandacht en had de avond van haar leven!!!

Floyd herenigd met Bri…

Bri leest het gedichtje voor dat bij haar extra cadeautje zat.

Volgend jaar weer!!!!

Zoo Parc Overloon

Ik ben al een tijdje lid van de plaatselijke fotoclub hier in Horst. De leden laten elkaar daar hun werk zien en dat wordt dan besproken. Leuk om te doen en ook best leerzaam.

Soms ondernemen we ook fototrips en afgelopen zondag was zo’n dag. Met 6 man zijn wij naar Zoo Parc Overloon geweest om daar te fotograferen.

Aangezien ik vorige week al met Mischa naar Artis ben geweest en daar al uitgebreid foto’s had laten zien had ik in eerste instantie besloten hier geen logje over te maken. Echter, bij het doorkijken van de foto’s besloot ik jullie dit toch niet te onthouden.

De foto’s:

Aangezien men mij een “uit de kluiten gewassen kinderboerderij” had voorgespiegeld was ik aangenaam verrast over de verscheidenheid aan dieren en ook over hoe mooi dit park is aangelegd. Voor dierentuinliefhebbers is dit, ondanks het gebrek aan exoten als leeuwen, tijgers, olifanten en giraffes, toch absoluut een aanrader.

Over Artis, geweldig genoten van het pinguinvoeren, lege accu's, een reiger als tussendoortje, lekker eten in de Warmoesstraat en niet alleen het eten…

Aangezien ik vakantie heb en Mischa ook besloten wij een dagje Artis te bezoeken. Eerder al viel te lezen dat Bri door haar Bas werd verrast op een bezoekje aan diergaarde Blijdorp maar ik kan jullie verzekeren dat elke overeenkomst berust op puur toeval.

Aangezien de benzineprijzen sowieso al torenhoog zijn en parkeren in Amsterdam een crime danwel onbetaalbaar is besloot ik met de trein te gaan. Ook wel weer eens leuk en na iets meer dan twee uur kwam ik, op tijd (waarvoor dank, heren NS) op Amsterdam Centraal aan. Aangezien Mischa minder geluk had (want vertraging, waarvoor dank, heren NS) en dus iets later kwam moest ik even wachten maar algauw meldde hij zich en trokken we de stad in.

Amsterdam is en blijft een heerlijke stad waar, sorry voor al diegenen die het niet met mij eens zijn, geen andere stad tegenop kan. Wij wandelden rustig het Rokin op en kwamen via het Damrak op de Dam uit. Daar werd onze aandacht getrokken door een man in een oranje pak die zich volgens ons niet lekker voelde want hij zag erg groen. Via Kalverstraat, Muntplein en Rembrandsplein zijn we uiteindelijk helemaal naar de Plantagekerklaan gelopen alwaar al direct de poort van Artis opdoemde.

Het weer was prachtig en het park, ondanks de woensdagmiddag, niet al te druk, de dieren vooral loom en de stemming opperbest. Die stemming werd nog beter toen wij aankwamen bij het pinguin- en Jan-van-Gent verblijf. Die werden namelijk net gevoerd en net als wij hebben de pinguins enorm genoten van het lekkere hapje. De Jan-van Genten (ja, ze heten allemaal Jan!!!) en de alom aanwezige Reigers (die niet bij Artis horen maar wel illegaal tot de bevolking gerekend worden) hadden ruzie over de vis maar uiteindelijk was er genoeg voor allemaal.

Tijdens het bezoek aan het aquarium gaven de accu’s van mijn camera de geest en geheel tegen de gewoonte in had ik geen reserve accu’s bij mij. Gelukkig hadden we het grootste deel al gezien dus al te veel heb ik niet gemist. In het aquarium gebouw kwamen wij ook een weergave tegen van de Amsterdamse grachten maar volgens ons was deze niet heel accuraat. Wij zagen namelijk de vissen té goed maar fietsen hebben we nauwelijks kunnen waarnemen.

Op weg naar de uitgang kwamen wij voor de tweede keer langs het leeuwenverblijf en daar zagen wij tot onze verrassing dat één van de leeuwinnen zich een heerlijk tussendoortje had weten te verschalken. Druk was zij bezig een reiger te plukken. Deze had, volgens omstanders, het leeuwenverblijf uitgekozen om even een rustpauze in te lassen, een fout die hij gegarandeerd nooit meer zal maken…
…en uitgerekend dán zijn mijn accu’s leeg!!!

Met de tram zijn we weer teruggereden naar het Centraal alwaar ik ff mijn tas in een kluis heb gepropt. Vervolgens nog ff de stad in gelopen op zoek naar een Ajax-string maar die hebben we helaas niet kunnen vinden. Je zou toch kunnen verwachten dat hier een gat in de markt ligt…

Vervolgens zijn wij in de Warmoesstraat een lekker sukje gaan eten waarbij wij vaststelden dat het “lekker stukje” niet alleen op het eten sloeg. Wanneer gaan we naar Roemenië Mischa?

Rond negen uur zijn we weer naar het station gelopen en na mijn tas weer te hebben opgepikt ben ik op de trein gestapt. In Eindhoven moest ik een half uurtje wachten maar uiteindelijk was ik kort na middernacht, moe maar zeer voldaan, weer thuis.

Het fotografisch bewijs van deze dag:

Lamenoutochslaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapuhhhh….

Hedwig!!! Ik vind sneeuwuilen zóóó mooi!!!

Ik weet het, Bri had een bijna gelijke foto maar ze zijn gewoon zo leuk.

Oversteken toegestaan!!!

Bambi? Lief hè?

Tanja had het warm en bleef lekker onder water. Meer dan dit kregen we niet van haar te zien.

Mischa keek het zich allemaal met enig leedvermaak aan…

…maar Mickey dacht er zo het zijne van.

Zeehondjes zijn zóóó lief!!!

Speciaal voor Nicky!!!

Van het voeren der pinguins hebben wij geweldig ge-noten… ;-))

Je vraagt je af hoe zo’n pinguin dit verwerkt…

Jummiejummie, lekkere vissies!!! Hihihi, kom maar, ik wacht mijn tijd wel af!!!

Mijn grot!!! Niemand mag hier in!!! Mijn grot!!!

Pffff… wat een reis!!! Ik kom net terug van het WK-voetbal.

Zijn er hier nog lekkere Stevejes???

Halloooooooo…….

Hier onder water is punk weer helemaal in!!!

 

Moeders poes

Zo. De PC doet het weer en dat betekent dat er weer een logje geplaatst kan worden.Ik wil jullie graag voorstellen aan Mirte, de poes van mijn moeder.

Deze “oude dame” snapt het begrip “poseren” en geeft ons een hoop plezier…