Vijf klassieke camera’s te koop

Naast de Rolleicord vond ik nog 4 fotocamera’s en een 8mm filmcamera in mijn vaders geheime vak. Aangezien wij maar beperkt ruimte hebben wil ik voor deze camera’s graag een goed tehuis vinden. Alle camera’s zijn in goede en werkzame staat. De advertenties zijn te bereiken door op de desbetreffende foto’s te klikken.

Zeiss Ikon Ikonta 521/2 uit 1938
Deze prachtige balg camera is de oudste van het stel. De camera maakt gebruik van 120mm filmpjes en produceert 6×9 foto’s. Door een lipje op de klep van de lens uit te klappen kan de camera rechtop gezet worden zodat een statief niet altijd nodig is.

Vraagprijs: €150,-

Wray Stereo Graphic uit 1959
Wat direct opvalt bij deze camera is de dubbele lens. En ja, deze worden allebei gebruikt om de film te belichten. De Wray is een 3D camera en daarmee in mijn ogen best wel een rariteit. De camera maakt gebruikt van 35mm rolletjes.

Vraagprijs: €150,-

AGFA Solinette II uit 1955
De Solinette is een zogenaamde ‘folded’ camera. Het is een fraai toestel dat gebruik maakt van 35mm filmrolltjes. Van de beschermtas van deze camera is de bovenkant verdwenen. Het toestel zelf verkeert in gave toestand.

vraagprijs: €40,-

AGFA Isola II uit 1956
De Isola is een relatief eenvoudige camera die gebruik maakt van een 120mm filmrolletje.

Vraagprijs: €40,-

Bolex Paillard B8 filmcamera uit 1956
De B8 is een 8mm filmcamera. De camera is voorzien van een enkele lens maar kan ook met een tweede lens worden uitgerust waardoor snel van lens kan worden gewisseld. Het extra spoeltje ontbreekt maar daar is aan te komen.

Vraagprijs: €50.-

Zoals gezegd verkeren alle camera’s in goede staat en worden geleverd in hun originele beschermtassen. Over de prijzen kan worden onderhandeld.

Advertenties

The boys are back in town

Morgen ga ik weer naar Circuit Park Zandvoort want…

Natuurlijk gaan The Beauty & The Beast met mij mee!

Groninger kermis

Vanmiddag ben ik even met de camera over de kermis op de Grote Markt gelopen.

Rolleicord resultaten

Ik heb met de Rolleicord het eerste rolletje volgeschoten. Afgelopen maandag heb ik het ingeleverd en vandaag kon ik ze ophalen. Ik was natuurlijk stikbenieuwd naar het resultaat. Wel weer even wennen hoor, om ouderwets te moeten wachten op het resultaat. Maar dat resultaat mocht er zijn. De foto’s zijn haarscherp geworden en met prachtige kleuren. Op de afgedrukte foto’s is zelfs amper te merken dat ze zijn gemaakt met een camera uit 1958.

Thuis aangekomen heb ik ze meteen ingescand en toen werd het nog leuker want op de laptop hebben ze meer dat ouderwetse gevoel. Kortom, testfilmpje méér dan zomaar geslaagd! Ik ben nu nóg blijer met mijn klassieke beauty dan ik al was.

Oordeel zelf…

Wonderen zijn de wereld nog niet uit

Zoals ik gisteren al meldde vond ik bij het leegruimen van het huis van mijn ouders de lang verloren gewaande camera van mijn vader terug in een geheim vak van een oude kast, zoals oude kasten dat wel eens hebben. In de camera zat nog een rolletje. Mijn schatting was dat het rolletje er goed 30 jaar in gezeten kon hebben.

Van de week heb ik het rolletje toch maar naar de fotograaf gebracht en wonder boven wonder bleken er toch nog 6 foto’s op te staan. De foto’s zijn niet 30 jaar oud maar naar schatting 37 a 38 jaar. Er zijn 3 foto’s gemaakt op het strand, o.a. met onze geliefde hond Nora en 3 foto’s thuis met o.a. de toen beste vriend van mijn vader en diens vrouw en van mij met mijn jeugdvriendje van de lagere school.

Natuurlijk was de film na 37 jaar behoorlijk aangetast maar een en ander is toch nog goed zichtbaar.

van_der_Schoot_1

van_der_Schoot_2

van_der_Schoot_3

van_der_Schoot_4

van_der_Schoot_5

van_der_Schoot_6

De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Ander leven

Het is alweer 14 maanden geleden dat ik hier een berichtje plaatste. En wat ís er veel gebeurd en veranderd in mijn leven…

Mijn moeder is eind december verhuisd naar een verpleeghuis. Haar toestand was dusdanig achteruit gegaan dat het voor mij steeds zwaarder werd om voor haar te zorgen en het werd dus tijd deze zorg over te laten aan professionals. Zij zit in een prachtig tehuis, met goede omstandigheden, in een kleine woongroep (zes personen) en heeft het daar erg naar zin. Voor mij is dat een zorg minder.

Op 31 december schreef ik in een reactie op een facbookbericht van mij dat ik niet wist wat 2015 voor mij in petto zou hebben maar dat ik wel wist dat alles anders zou worden. Hoe anders had ik nooit durven dromen. Mijn trouwe lezers (zijn die er nog?) kennen vast Roos nog wel. In de loop van de 5 jaar die inmiddels waren verstreken hebben we altijd wel vluchtig contact gehouden. Dit bleef beperkt tot korte reacties op facebookberichtjes. Een echt goed gesprek over onze relatie 5 jaar eerder hadden we echter nooit gehad. Begin januari kwam dat er ineens wél van en toen bleek dat onze gevoelens voor elkaar er onderhuids nog steeds waren. Sinds 18 januari zijn wij weer bij elkaar en sinds 15 juli wonen wij officiëel samen…

…in Groningen!

RoosampMike

In eerste instantie was het de bedoeling dat ik voorlopig in Den Helder zou blijven wonen, in verband met mijn moeder. Ik heb daarop een verzoek bij de woningbouwvereniging gedaan om het huurcontract van mijn moeder over te mogen nemen. Hoewel het er lang veelbelovend uitzag heeft de woningbouwvereniging dit uiteindelijk afgewezen. Goede raad was duur en al overleggend en zoekend naar mogelijkheden kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat Den Helder voor mij geen optie meer was. De bedoeling was sowieso om na verloop van tijd in Groningen te gaan samenwonen en na een lieve suggestie van mijn schoonmoeder hebben wij de knoop doorgehakt om naar Groningen te trekken.

Het opzeggen van de huur en het opruimen en leegmaken van mijn moeder’s huis (waar zij 24 jaar heeft gewoond) bleek een opgave op zich en heeft héél veel zweetdruppels en ook spierpijn gekost. Ook betekende het dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve Pebbles aangezien ons kleine appartementje in de binnenstad geen geschikte plaats is voor een buitenkat als zij. Afscheid nemen van haar was erg moeilijk en ik heb er behoorlijk om gehuild maar ik weet dat zij het nu goed heeft en dat ik haar geen leuk leven meer kon bieden.

DSC_0586

Deze wetenschap doet wel goed maar wat zeker óók goed doet is dat ik mij nu de “stiefpapa” mag noemen van een ander schatje, onze lieve Quincy. Wat niet betekent dat ik Pebbles ooit zal vergeten.

IMG_9416

Quincy, hoewel ondeugend met haar bijna anderhalf, is een voortdurende bron van vreugde en ik ben dan ook blij dat wij dikke maatjes zijn.

Tijdens het opruimen en leeghalen kwam ook de Rolleicord Va K3E Type 1 van mijn vader weer boven water. Ik ben daar heel erg blij mee want ik had al jaren mijn zinnen gezet op deze camera maar hij leek spoorloosverdwenen te zijn. Het was de favoriete camera van mijn vader en ik kan hem nog altijd uittekenen, zittend op zijn hurken, naar beneden in de camera kijkend.

Rolleicord

De camera is helemaal nagekeken en er lijkt niets in de weg te staan om ermee te gaan fotograferen. Ik heb er inmiddels 10 foto’s mee gemaakt en ben erg benieuwd naar het resultaat. Jaja, dat is weer ouderwets afwachten in plaats van direct terugkijken. Ik ga dus nu door het leven vergezeld van “The Beauty & The Beast”.

BeatyampBeast

Het gaat mij GOED!

Den Helder – Callantsoog – Den Helder

Ik had weer eens zin om in Callantsoog te gaan kijken. Nu ik weer in Den Helder woon is het iets gemakkelijker om erheen te gaan. De rit er naartoe is op de fiets al een genot op zich door het prachtige fietspad dwars door de duinen.

Ik durf de bewering aan dat het duingebied, samen met de Veluwe en de Limburgse heuvels, tot de mooiste gebieden van Nederland behoort. Het is een rit van constant stijgen, dalen en kronkelen door een adembenemend mooie omgeving.

De aankomst in Callantsoog geeft mij altijd een gevoel van thuiskomen. Als het dorp opdoemt bekruipt mij altijd een gevoel van blijdschap, omdat ik hier ook zo’n heerlijke jeugd heb beleefd.

Aangekomen ben ik eerst even op het terras van Café de Tav een kop thee gaan drinken, om even bij te komen van de fietsreis. Op het terras waren een paar musjes flink actief op zoek naar kruimels. Er zat er een op de tafel tegenover mij en net toen ik mijn camera gereed had fladderde hij naar een stoel aan mijn tafeltje toe…

Daarna ben ik wat gaan lopen en stel, niet voor het eerst, vast dat de directe omgeving van Callantsoog echt mooi is. Wat bos, wat heide, landerijen, ik houd ervan!

Mijn oude huis (op het hoekje) en buurtje. Wat opvalt is dat het, ondanks het mooie weer en de vakantie, doodstil was op straat. Dat was in mijn tijd wel anders.

De vaart aan het einde van de straat. Hierop heb ik vele kilometers geschaatst en gevaren met mijn rubberbootje. Links zie je een dijkje, daarachter ligt ook een sloot, parallel aan de vaart. Hier kom ik zo op terug.

Deze inham in de vaart noemden wij kinderen (rasoptimisten!!!) het “meertje”. Jaja, ook toen al had ik een onvermoed gevoel voor humor.

Het Zwanewater! Prachtig natuurgebied waar ik helaas te weinig kom. Dat ga ik goedmaken. De auto’s die langs het duin en ook op het landweggetje geparkeerd staan zijn van strandgangers die na het parkeren eerst naar het dorp moeten lopen om het strand te bereiken. Voor mij altijd weer een mooie graadmeter om het strand te mijden. Ik loop niet graag over hoofden.

In het huis links woonde destijds een vriend van mij. Toendertijd liep ik bij ons de straat uit, klom over het hek van het dijkje, liep naar het bruggetje dat achter dit gemaal ligt en liep langs het slootje over het land zo naar het huis van mijn vriend. Nog geen 10 minuten. Met de fiets was ik bijna twee keer zo lang onderweg.

In dit speeltuintje, met dat lieflijke bruggetje erbij, dat over dezelfde vaart ligt die bij ons begon, hingen wij destijds als knullen (en meiden) van een jaar of 16 de hangjongere uit. Er werd daar (en nog, zoals mij opviel) bijzonder weinig gespeeld door kinderen en dus was het geen probleem. Er heeft bij mijn weten ook nooit iemand over ons geklaagd.

Toen Callantsoog nog een zelfstandige gemeente was was dit de burgemeesterswoning. Nu ziet het er wat vervallen uit.

Het oudste en tevens meest in het oog lopende gebouw van Callantsoog, het kerkje met zijn typerende groene houten toren. De kerk stamt officiëel uit 1580 maar schijnt nog ouder te zijn.

Veel is er veranderd sinds ik verhuisd ben en hoewel niet alles altijd een verbetering is geweest kunnen de dorpelingen met het meeste wel leven. De integriteit van het dorp is nauwelijks aangetast. Maar met deze oerlelijke gele puist is helemaal niemand blij. Het is een gedrocht van een gebouw en past totaal niet in de sfeer van het dorp.

Aan alle mooie dingen komt altijd weer een einde, zo ook aan deze dag. Met weemoed neem ik weer afscheid van mijn geliefde dorp. Maar vrees niet, ik zal terugkomen.

Hydrangea Macrophylla

De hydrangea macrophylla oftewel hortensia’s bij ons in de tuin beginnen langzaam tot volle bloei te komen. En dat vind ik altijd een heel feestelijk gezicht.

De roze hortensia is al prominent aanwezig…

…maar de witte doet erg zijn best om de aandacht over te nemen!

Van deze aanblik kan ik nou best vrolijk worden.

Ik ben niet lui hoor…

…nee hoor, ECHT niet!!!

Historisch Weekend Den Helder

Gisteren en vandaag vond in Den Helder het Historisch Weekend plaats. Op de oude Rijkswerf was een keur aan oude auto’s en motoren verzameld. Hoewel de opkomst vanwege de crisis iets minder was dan in andere jaren was er voor mij toch meer dan voldoende om te zien.

Een korte sfeerimpressie:

Peugeot 404

Peugeot 203

Citroën SM

Ford Pickup

Mack dieplader met locomotief

Mack

Locomotief op dieplader

Autobianchi Bianchina

Citroën Traction Avant

DAF 1-tonner (jeugdsentiment)

DAF 3-tonner (ook jeugdsentiment)

Yamaha FS1 (nog meer jeugdsentiment)

Volvo verhuiswagen

FTF (als FTF het niet vervoerd krijgt is het over de weg niet te vervoeren)

Citroën 2CV

Renault 10

Hoe klein kan een autootje zijn?

Fraai!

Ook fraai!

Treinbaan met attributen, van Meccano

En ja, de treinen reden ook!

Muzikaal vertier…

…en zelfs de standbeelden dansten mee!