Bas Banning

“Een held is Bas Banning niet. Hij ontloopt de moeilijkheden liever dan dat hij ze opzoekt. Maar wanneer een ander in de narigheid zit, is hij onmiddelijk bereid hem daaruit te helpen. Daardoor raakt Bas Banning nogal eens verzeild in spannende en hachelijke avonturen. Hij maakt daarbij heel wat benauwde uren mee, want hij is nou eenmaal geen superman en moet maar zien hoe hij zich door allerlei gevaarlijke toestanden heen slaat. Dat lukt hem meestal vrij aardig.”

Zo omschrijft A. van Aardenburg, pseudoniem voor Herman Pijfers, zijn held Bas Banning.  Pijfers creëerde Bas Banning in 1956. Tot 1961 schreef Pijfers 12 delen over de HBS-scholier die schijnbaar moeiteloos en tegen wil en dank van het ene avontuur in het andere lijkt te vallen. Bas is de jongste zoon van mijnheer en mevrouw Banning. Verder zijn daar broer Rob en zus Paula. Daarnaast speelt ook persfotograaf Heiligers, bij wie Bas ineerste instantie een bijbaantje als assistent had, regelmatig een rol. In latere avonturen is Bas afgestudeerd en heeft hij een baan gevonden als aspirant-journalist. Bas woont dan in bij Heiligers.

In 1961 werd begonnen met een herdruk van de reeks als omnibus, Avonturen van Bas Banning, met drie titels per deel in een rode band.  In plaats van het logo werd alleen de afbeelding van het hoofd van de hoofdpersoon op het rood gedrukt. Elk van deze vier omnibussen kreeg een omslag met daarop een afbeelding die een compilatie van de drie gebundelde avonturen voorstelde, nieuw getekend maar wel gebaseerd op de oorspronkelijke omslagen.

In 1973 bracht de inmiddels naar De Bilt verhuisde uitgeverij de dan al jaren niet meer herdrukte serie opnieuw uit, ditmaal als paperback, met een licht gemoderniseerde tekst en nieuwe illustraties. De omslagen hadden niets meer met de oorspronkelijke van doen: was de hoofdpersoon op de oorspronkelijke afbeeldingen een van sproeten voorziene jonge jongen, nu is hij een adolescent met bakkebaarden. Hoewel ook deze reeks twaalf delen telde, gaat het niet alleen om herdrukken: slechts tien van de twaalf oorspronkelijke avonturen werden herdrukt, aangevuld met twee nieuwe avonturen, niet geschreven door de oorspronkelijke auteur. De uitgever heeft geprobeerd dit te verdoezelen: op de titelpagina van deze nieuwe avonturen, maar niet op het omslag, was achter de naam van de auteur de aanduiding “Jr.” gezet. De bestaande delen werden niet als herdruk aangemerkt; het tellen van het aantal drukken begon voor deze paperbacks opnieuw.

Als jongen verslond ik de boeken van Bas Banning. In de Callantsoger bibliotheek hadden ze de tien heruitgaven van de oorspronkelijke delen en die heb ik allemaal veelvuldig geleend en gelezen. Toen ik ouder werd en volwassen boeken begon te lezen raakte Bas Banning een beetje in de vergetelheid. Maar op een bepaald  moment liep ik, ik weet werkelijk niet meer waar en hoe, tegen een exemplaar van “Bas Banning en de Geheimzinnige Kabelbaan” aan.

In 2013 begon het bij mij toch weer te kriebelen en begon ik Marktplaats af te struinen en vond ik naast het al in mijn bezit zijnde deel nog 10 delen, waarbij dus één van de twee nieuw geschreven verhalen zat.

Met veel plezier heb ik al die delen weer gelezen en ben ik nu zelfs weer opnieuw bezig. Ook ben ik nog op zoek geweest naar die twee oorspronkelijke boeken die niet meer opnieuw zijn uitgebracht. Het gaat om Bas Banning en de Tour de France en Bas Banning en de DAF 600. Deze lijken echter niet meer te krijgen te zijn, in ieder geval niet op Marktplaats.

Vanaf 1983 verschenen bij A.W. Bruna Uitgevers te Utrecht vier delen als Zwarte Beertjes, waarmee Bas Banning nu ook een leven als pocketboek beschoren was. De schrijversnaam A. van Aardenburg werd bekort tot A. van Aarden, waarachter niet de oorspronkelijke auteur van de serie schuilging. Voorin of achterin de boeken werden slechts die avonturen opgesomd die bij Bruna verschenen waren. Ook deze delen ben ik nog niet tegengekomen op Marktplaats.

Dat ene deel, uit 1973, Bas Banning en de Meesterspion, was in eerste instantie ook niet te vinden maar onlangs kwam ik deze dan toch tegen en heb ik hem aangeschaft. Ik heb nu de reeks, die bekend staat als De tweede reeks, compleet. Ik hoop dat ook dit verhaal mij weer gaat boeien maar eigenlijk heb ik daar wel vertrouwen in.

In 2010 is de oorspronkelijke reeks, op verzoek van Herman Pijffers verschenen als ePub en is een website de lucht in gegaan waar deze ePubs besteld konden worden. Helaas staat de site tot op heden onder constructie en kunnen de ePubs dus niet worden besteld. Ik ben nog wel van plan eens uit te zoeken of ze inderdaad verkrijgbaar zijn zodat ik ook die twee oorspronkelijke verhalen eens kan lezen.

Wordt vast nog wel vervolgd!

Met Rob Slotemaker in een Subaru…

Het was in 1979 dat mijn vader een fotoshoot regelde met een Subaru op Rob Slotemaker’s Slipschool, met de grote meester zelf aan het stuur, ten behoeve van een reclame campagne voor Subaru Benelux. Aangezien ik geboren ben met hoog octaan benzine in mijn aderen in plaats van bloed mocht ik met mijn vader mee.

Als eerste reden wij naar Cruquius, waar destijds de Subaru importeur gevestigd was, om daar onze Peugeot om te ruilen voor een stoere Subaru 1600 GFT. Daarna ging het door naar het circuit in Zandvoort. Op de Slipschool ontmoetten we Rob Slotemaker en de fotograaf van dienst en werd doorgenomen hoe de shoot zou plaatsvinden. De bedoeling was om de Subaru al spinnend te fotograferen met mooie watergordijnen.

Toen alles was doorgenomen was het tijd voor actie en mijn vader en ik mochten bij Rob in de auto plaatsnemen. De jongens in dienst van Rob waren al flink met waterslangen bezig om de slipbaan goed nat te maken. Eerst werd door de fotograaf een proefopname gemaakt met een polaroid camera. Deze foto, door Rob gesigneerd, kreeg ik later mee als aandenken van deze geweldige dag. Helaas is deze foto in de loop van de jaren zoek geraakt. Wel vond ik bij het opruimen van mama’s spullen nog een door mijn vader gemaakte foto terug zodat ik in ieder geval nog iets heb. Tenslotte gebeurd het niet elke dag dat je in een auto mag plaatsnemen die in alle mogelijke (en onmogelijke?) slips wordt gegooid door een van mijn grote helden.

Hoe vaak we uiteindelijk al tollend over de slipbaan zijn gedanst weet ik nu 36 jaar later eerlijk niet meer maar je kunt je voorstellen dat voor een dergelijke campagne niet wordt volstaan met het maken van twee foto’s. Voor mij kon de dag niet lang genoeg duren maar uiteindelijk riep de fotograaf dat hij wel genoeg foto’s had en zette Rob de (splinternieuwe) auto stil met de opmerking dat “ze wel even naar de remmen mochten kijken”. Na afscheid te hebben genomen reden wij vrijwel zonder remdruk voorzichtig terug naar Cruquius om daar onze vertrouwde Peugeot 304 weer op te pikken.

Ik had een prachtige dag gehad met mijn held Rob Slotemaker. Een paar maanden later, op 16 september 1979 verongelukte hij tijdens een toerwagen race op Zandvoort…

Onderstaande foto is gemaakt door mijn vader. Waar precies weet ik niet meer maar het moet ergens tussen Cruquius en Zandvoort zijn geweest en iets zegt mij dat het wel eens Heemstede kan zijn geweest.

Rolleicord resultaten

Ik heb met de Rolleicord het eerste rolletje volgeschoten. Afgelopen maandag heb ik het ingeleverd en vandaag kon ik ze ophalen. Ik was natuurlijk stikbenieuwd naar het resultaat. Wel weer even wennen hoor, om ouderwets te moeten wachten op het resultaat. Maar dat resultaat mocht er zijn. De foto’s zijn haarscherp geworden en met prachtige kleuren. Op de afgedrukte foto’s is zelfs amper te merken dat ze zijn gemaakt met een camera uit 1958.

Thuis aangekomen heb ik ze meteen ingescand en toen werd het nog leuker want op de laptop hebben ze meer dat ouderwetse gevoel. Kortom, testfilmpje méér dan zomaar geslaagd! Ik ben nu nóg blijer met mijn klassieke beauty dan ik al was.

Oordeel zelf…

Wonderen zijn de wereld nog niet uit

Zoals ik gisteren al meldde vond ik bij het leegruimen van het huis van mijn ouders de lang verloren gewaande camera van mijn vader terug in een geheim vak van een oude kast, zoals oude kasten dat wel eens hebben. In de camera zat nog een rolletje. Mijn schatting was dat het rolletje er goed 30 jaar in gezeten kon hebben.

Van de week heb ik het rolletje toch maar naar de fotograaf gebracht en wonder boven wonder bleken er toch nog 6 foto’s op te staan. De foto’s zijn niet 30 jaar oud maar naar schatting 37 a 38 jaar. Er zijn 3 foto’s gemaakt op het strand, o.a. met onze geliefde hond Nora en 3 foto’s thuis met o.a. de toen beste vriend van mijn vader en diens vrouw en van mij met mijn jeugdvriendje van de lagere school.

Natuurlijk was de film na 37 jaar behoorlijk aangetast maar een en ander is toch nog goed zichtbaar.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Den Helder – Callantsoog – Den Helder

Ik had weer eens zin om in Callantsoog te gaan kijken. Nu ik weer in Den Helder woon is het iets gemakkelijker om erheen te gaan. De rit er naartoe is op de fiets al een genot op zich door het prachtige fietspad dwars door de duinen.

Ik durf de bewering aan dat het duingebied, samen met de Veluwe en de Limburgse heuvels, tot de mooiste gebieden van Nederland behoort. Het is een rit van constant stijgen, dalen en kronkelen door een adembenemend mooie omgeving.

De aankomst in Callantsoog geeft mij altijd een gevoel van thuiskomen. Als het dorp opdoemt bekruipt mij altijd een gevoel van blijdschap, omdat ik hier ook zo’n heerlijke jeugd heb beleefd.

Aangekomen ben ik eerst even op het terras van Café de Tav een kop thee gaan drinken, om even bij te komen van de fietsreis. Op het terras waren een paar musjes flink actief op zoek naar kruimels. Er zat er een op de tafel tegenover mij en net toen ik mijn camera gereed had fladderde hij naar een stoel aan mijn tafeltje toe…

Daarna ben ik wat gaan lopen en stel, niet voor het eerst, vast dat de directe omgeving van Callantsoog echt mooi is. Wat bos, wat heide, landerijen, ik houd ervan!

Mijn oude huis (op het hoekje) en buurtje. Wat opvalt is dat het, ondanks het mooie weer en de vakantie, doodstil was op straat. Dat was in mijn tijd wel anders.

De vaart aan het einde van de straat. Hierop heb ik vele kilometers geschaatst en gevaren met mijn rubberbootje. Links zie je een dijkje, daarachter ligt ook een sloot, parallel aan de vaart. Hier kom ik zo op terug.

Deze inham in de vaart noemden wij kinderen (rasoptimisten!!!) het “meertje”. Jaja, ook toen al had ik een onvermoed gevoel voor humor.

Het Zwanewater! Prachtig natuurgebied waar ik helaas te weinig kom. Dat ga ik goedmaken. De auto’s die langs het duin en ook op het landweggetje geparkeerd staan zijn van strandgangers die na het parkeren eerst naar het dorp moeten lopen om het strand te bereiken. Voor mij altijd weer een mooie graadmeter om het strand te mijden. Ik loop niet graag over hoofden.

In het huis links woonde destijds een vriend van mij. Toendertijd liep ik bij ons de straat uit, klom over het hek van het dijkje, liep naar het bruggetje dat achter dit gemaal ligt en liep langs het slootje over het land zo naar het huis van mijn vriend. Nog geen 10 minuten. Met de fiets was ik bijna twee keer zo lang onderweg.

In dit speeltuintje, met dat lieflijke bruggetje erbij, dat over dezelfde vaart ligt die bij ons begon, hingen wij destijds als knullen (en meiden) van een jaar of 16 de hangjongere uit. Er werd daar (en nog, zoals mij opviel) bijzonder weinig gespeeld door kinderen en dus was het geen probleem. Er heeft bij mijn weten ook nooit iemand over ons geklaagd.

Toen Callantsoog nog een zelfstandige gemeente was was dit de burgemeesterswoning. Nu ziet het er wat vervallen uit.

Het oudste en tevens meest in het oog lopende gebouw van Callantsoog, het kerkje met zijn typerende groene houten toren. De kerk stamt officiëel uit 1580 maar schijnt nog ouder te zijn.

Veel is er veranderd sinds ik verhuisd ben en hoewel niet alles altijd een verbetering is geweest kunnen de dorpelingen met het meeste wel leven. De integriteit van het dorp is nauwelijks aangetast. Maar met deze oerlelijke gele puist is helemaal niemand blij. Het is een gedrocht van een gebouw en past totaal niet in de sfeer van het dorp.

Aan alle mooie dingen komt altijd weer een einde, zo ook aan deze dag. Met weemoed neem ik weer afscheid van mijn geliefde dorp. Maar vrees niet, ik zal terugkomen.

De verfilmde avonturen van Kuifje

Gisteren mocht ik de 2DVD “De verfilmde avonturen van Kuifje” in ontvangst nemen die ik via Bol.com bij een derde partij had besteld.

Lange tijd waren deze films rariteiten maar nu dat tegenwoordig vrijwel alles wat ooit verfilmd is ook uitkomt op DVD zijn ook deze films weer verkrijgbaar.

Deze dubbel DVD bestaat uit “Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies”, uit 1961 en “Kuifje en de blauwe sinaasappels”, uit 1964. In beide films wordt de rol van Kuifje gespeeld Jean-Pierre Talbot. Talbot was een belgische sportleraar die bij toeval werd ontdekt door een medewerker van Hergé. Het gehele oeuvre van Talbot, die nooit een carriére als acteur heeft nagestreefd, bestaat uit deze 2 Kuifje-films.

De overige rollen werden voor de tweede film vertolkt door andere acteurs dan in de eerste film. In “Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies” wordt de rol van kapitein Haddock gespeeld door Georges Wilson, vertolkt Georges Loriot de rol van professor Zonnebloem en worden Jansen en Janssen gespeeld door de gebroeders Gamonal. Zij kregen overigens geen credits voor hun vertolking. In “Kuifje en de blauwe sinaasappels” heeft Jean Bouise de rol van Haddock overgenomen, kruipt Félix Fernández in de huid van Zonnebloem en worden de Jansens gespeeld door Franky François en André Marié.

Wie nu roept dat deze namen onbekend zijn heeft een punt. De acteerprestaties zijn niet de allerbesten en kwamen voor een Oscar dan ook niet in aanmerking. Maar de films zijn verzamelobjecten voor de echte Kuifje-fans (zoals ik) en ziijn in dat licht dan ook vermakelijk om te zien.

Kuifje en het geheim van Het gulden Vlies

In “Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies” erft kapitein Haddock “het Gulden Vlies”, het schip van zijn oude vriend kapitein Paparanic, die is overleden. Het schip ligt in Istanbul en blijkt een kleine roestbak te zijn. Niet geheel wat Haddock in gedachte had en in eerste instantie twijfelt hij of hij de erfenis aan moet nemen. Maar als er een onwaarschijnlijk hoog bedrag voor het schip wordt geboden en er andere vreemde zaken rond het schip plaats vinden weet Kuifje de kapitein ervan te overtuigen de erfenis aan te nemen.

Tijdens de reis naar Piraeus ontdekt Kuifje dat Paparanic en zijn toenmalige bemanning ooit de hand hebben gelegd op een grote voorraad goud. Dit verklaart de duistere dingen die gebeurden sinds onze vrienden in Istanbul arriveerden.

In hun jacht op de schat  vinden Kuifje en Haddock, geholpen door de Jansens ook andere bemanningsleden van weleer maar het goud blijft buiten bereik. Wel ontrafelt zich langzaam het geheim en de speurtocht leidt onze vrienden naar een dorpje waar een traditionele griekse bruiloft plaats vindt.

De speurtocht leidt uiteindelijk naar een klooster in de bergen waar niet het goud maar wel een kaart wordt ontdekt waarop de vindplaats is ingetekend. Eenmaal weer aan boord van Het Gulden Vlies, waar inmiddels ook professor Zonnebloem is gearriveerd, en op de plek waar de schat zich zou moeten bevinden dreigt alles alsnog in het water te vallen maar uiteraard is Kuifje de boeven te slim af en komt alles, na een verassende wending, alsnog goed.

Kuifje en de blauwe sinaasappels

In “Kuifje en de blauwe sinaasappels” heeft professor Zonnebloem een boek geschreven over de oplossing van de wereldhonger. Naar aanleiding van dit boek ontvangt hij een pakketje van zijn spaanse collega, professor Zalamea, met daarin een geheimzinnige blauwe sinaasappel. Er is geen begeleidende brief en dus viegt Zonnebloem, vergezeld van Kuifje, kapitein Haddock en Bobbie, naar Valencia om Zalamea te bezoeken maar bij diens villa aangekomen blijkt deze te zijn verdwenen.

Ook professor Zonnebloem verdwijnt als hij een kijkje neemt in het laboratorium van Zalamea. Kuifje en Haddock gaan, met behulp van de plaatselijke jeugd, op onderzoek uit en komen op het spoor van een bende die geïnteresseerd is in de formules van de blauwe sinaasappel.

Ondertussen proberen de ontvoerde professoren Zalamea en Zonnebloem tijd te rekken door de boeven om de tuin te leiden terwijl zij werken aan een geheel andere uitvinding die moet helpen bij hun bevrijding.

Inmiddels arriveren ook Jansen en Janssen maar, zoals gewoonlijk, dragen zij niet heel constructief bij aan de oplossing van het vraagstuk van de verdwenen geleerden en worden zij uiteindelijk gevangen genomen door de boeven.

Kuifje, Haddock en Bobbie, nog alijd geholpen door de plaatselijke jeugd en de uitvinding van de professoren, vinden echter het spoor naar het hoofkwartier van de bende en weten uiteindelijk Zalamea, Zonnebloem en de Jansens te bevrijden en de boeven over te dragen aan de politie.

The The – Uncertain Smile

Ik vond het weer eens tijd voor zo’n heerlijke ’80’s knaller! Opvallend vind ik iedere keer weer hoe ongelooflijk goed de ’80’s muziek toch in elkaar zit. Dit heerlijke nummer van The The is daar geen uitzondering op…

Peeling the skin back from my eyes, I felt suprised
that the time on the clock was the time I usually retired
to the place where I cleared my head of you;
but just for today, i think I’ll lie here and dream of you.

I’ve got you under my skin where the rain can’t get in,
but if the sweat pours out, just shout I’ll try to SWIM AND pull you out.

A howling wind blows the litter as the rain flows,
As street lamps pour orange coloured shapes through your window,
a broken soul stares from a pair of watering eyes,
uncertain emotions force in an uncertain smile…

I’ve got you under my skin where the rain can’t get in,
but if the sweat pours out, just shout I’ll try to swim and pull you out.

Betty Wright – Tonight Is The Night

Ik zat net naar de Soulshow te luisteren, op Arrow Jazz FM, en daar hoorde ik Betty Wright voorbij komenmet haar klassieker Tonight Is The Night, en BAM!!!, daar stond ik weer, midden jaren ’80, in de Vijverhut in Groote Keeten.

De Vijverhut is voor mensen die zijn opgegroeid in Callantsoog, of daar jaarlijks vast op vakantie kwamen een absoluut begrip. In de middag en vooravond was deze omgebouwde (paarden)boerderij een keurig restaurant. Maar elke vrijdag en zaterdag vanaf tien uur ’s avonds barstte het feest los en werd het een van de drukst bezochte discotheken in de kop van Noord Holland en ging de muziek pas om vier uur in de morgen uit. In het hoogseizoen was de Vijverhut zelfs elke avond open, met ook elke avond een thema.

Vaste prik was natuurlijkde traditionele jaarlijkse Miss Callantsoog Verkiezing, met elke maandag voorrondes en aan het einde van de zomer een spetterende finale.

Maar de echte Hutgangers waren er toch vooral altijd weer op de zaterdagavond (zondagmorgen?) te vinden, aan de bar zittend met een biertje of rondlopend op jacht naar romantiek. Ook voor mij was de gang naar “de Hut” jarenlang vaste prik. Tussen mijn 17de en mijn 25ste zijn de zaterdagavonden dat ik NIET in de Vijverhut te vinden was toch wel op een (vuurwerk) hand te tellen.

Een avond in de Vijverhut, en mijn generatiegenoten zullen dit absoluut beamen, was niet compleet zonder dat Betty Wright’s ’79 live versie van Tonight Is The Night was gedraaid. MAN, wat heb ik een herinneringen aan dit nummer….

Tonight Is The Night

First of all I’d like to say good evening
And we’re so pleased that
So many of you could come out and share
In all the love and all the happiness we have in store for you
We want you to have a real good time
‘Cause that’s just what we have in mind
Is that alright with you
Now, this is a tune that I composed
And it’s called
Tonight is the night
That you make me a woman
Now I never intended recording this song
It was a personal poem
This is until the day that my producer
Happened to thumb through the pages of my notebook
He came across the words and he said
“We got to somethin’ with these words
It’s happening every day
And people wanna hear about it, Betty”
You see, it’s the story of a young girl
Making love for the very first time
Now when I finally got a melody
I took it home and I-I played it for my mother
Now I got to tell you a little bit about my mother
You see I come from one of those pretty large families
And I’m the baby of the family
And you know you never grow up to your mother
I’ll never forget the way she looked at me when I played it forher
She said, “Uh, I like the music
You know, baby, the melody it’s really nice
But I know you’re not gonna sing that song”
But we eased it right on by, yes, we did
And it became one of my biggest records too
So I want you to do this for me if you will
Everybody think back to your very first time
Now I’ll give you a little while longer
‘Cause I know some of you
Have to think back a little further than others
Come on now, I want you to play catch-up
‘Cause I don’t want you waitin’ till I get to the end of mysong
Sayin’, “Oh, yeah, now I remember”
Now whether it was good
Or you just smilin’ it was good
Or on the other hand if it was not so good
Here’s my story

Hmm…hmm…mmm…mmm…

Tonight is the night
That you make me a woman, mmm…
You said you’ll be gentle with me
And I-I hope you will, mmm…mmm…

I’m nervous and I’m tremblin’
Waitin’ for you to walk in
I’m tryin’ hard to relax
But I just can’t keep still, no

I can hear your car door slammin’
I wanna play big girl and put on a sexy smile
But I know so little about what love is
I just can’t help actin’ like a child

You’re knockin’ on my door and you’re ringin’ my bell
Hope you’re not impatient after waiting so very long
A whole year I put you off with my silly hang-ups
And we’re both old enough to know right from wrong

Tonight is the night
That you make me a woman, mmm…
You said you’ll be gentle with me
And I-I hope you will, hmm…mmm…
I’m nervous and I’m tremblin’
Waitin’ for you to walk in
Tryin’ hard to relax
But I just can’t keep still

Mmm…hey, baby
Ho, ho, baby
Ho…yeah…yeah…

Oh, but what if my mama should come home early
And catch us doin’ what we’re doin’
Not only will I never live it down
But my whole family relationship it’ll all be ruined
But we’ve gone a little bit too far now
Oh, to turn around
So let’s just pray
That true love is what we’ve found

Tonight, tonight
Tonight, tonight

Ho, I’ll never forget tonight
No, no, I’ll never forget tonight
That’s when you make me feel real, mmm…hmm…
You make me feel real, real good
Oh…oh…whoa…oh…oh…whoa…whoa…
Yeah, and I wanna thank your love
Said I’ve got to thank your love
‘Cause you make me feel good
And I love you, baby
I love you and I know it
And I ain’t too proud to show it
‘Cause I love you, baby
And I need you, baby
I want you, my love, my love
My, my, my baby
I’ll never forget tonight
No, I’ll never forget tonight
‘Cause you make me feel good
And I love you, baby
You make me feel real good
And I love you, baby
‘Cause you gave me
Uh, uh, pure love, yeah
Uh, uh, uh, pure love
Said I like that, baby
Uh, uh, pure love
Said I need that, sugar
Uh-uh-uh, pure love
There’s nothin’ phony about it
Uh-uh, pure love
Your love I can’t do without it
Uh-uh-uh, pure love, ooh

I love him, I know it
I ain’t too proud to show it
I love him, I know it
I ain’t too proud to show it
I love him, I know it
I ain’t too proud to show it
I love him, I know it
And I ain’t too proud to show it

Tonight, tonight
Tonight, tonight
Mmm…mmm…mmm…

Thank you
Thank you

Rolleicord

Ik zat vanavond op MSN met maatje Peter een beetje te filosoferen over de wensen die wij nog zo hebben in het leven. En nadat alle Porsches, Aston Martins, Seiko’s en Hasselblads de revue hadden gepasseerd schoot mij, ook denkend aan mijn vorig logje, ineens de Rolleicord camera te binnen.

De Rolleicord was een Twin lens reflex camera, filmformaat 6×6. Het eigenaardige van de Rolleicord, die nogal rechthoekig van vorm was, is dat je van boven door de (dubbele) lens keek. Mijn vader heeft er jarenlang een gehad maar op voor mij onverklaarbare wijze is deze verdwenen.

Ik ben al even op Marktplaats wezen kijken en vond er daar eentje. Verrassend betaalbaar maar helaas wel beschadigd.

Toch ga ik hem wél in de gaten houden…

Jeugdsentiment!