Even tijd voor een sprookje

Er was eens…

…een jongeman van 17 jaar.

We schrijven 1984. In dat jaar werd in Callantsoog het nieuw gebouwde Sporthotel geopend. Aan de achterkant van dit hotel had de eigenaar een snackbar en een winkeltje ingebouwd. Mijn vrienden en ik kwamen graag in die snackbar, mijn vrienden vanwege de gokkast, ik vanwege een heel leuk meisje van destijds 14 jaar.

Dat meisje heette Rosita en had, met haar Hindoestaanse voorkomen en haar ongelooflijk mooie ogen, een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Maar ik was nou niet bepaald voortvarend in de zaken des harts en bang als ik was om een blauwtje te lopen heb ik haar nooit durven vertellen wat mijn gevoelens waren. Een tijdje verbleven we in dezelfde vriendenkring en daarna verloren we elkaar weer uit het oog.

Er kwamen andere meisjes en aangezien ik ook leerde met mijn verlegenheid om te gaan bloeide er hier en daar best wel mooie dingen op. Aan Rosita dacht ik maar zelden, meer zo zoals dat dan gaat, terug denkend aan een mooie tijd: “Oh ja, Rosita, da’s waar ook. Mooie meid, fijne herinnering…” en over tot de orde van de dag.

Mijn Liefdesleven? Alles bij elkaar kan ik niet zeggen dat dat een groot succes is geweest. Natuurlijk heb ik fijne herinneringen. Ik heb best hele mooie tijden gekend maar altijd weer kwam ik tot de conclusie dat diegene het toch wéér niet was. De laatste jaren werd het geloof in een goede afloop voor mij minder en begon ik mij neer te leggen bij een leven alleen.

In 2005 schreef ik, op verzoek van Joan, een logje over mijn ideale vrouw en relatie. Daarin beschreef ik hoe mijn ideale vrouw in het leven zou moeten staan om een relatie met mij tot een succes te maken. Ik voelde al wel dat ik best wel veeleisend ben, iets wat ook bleek uit jullie reacties destijds. Ik hoef ook maar om mij heen te kijken om steeds weer te constateren dat ik het onmogelijke lijk te verlangen. Mijn ideale vrouw is een zeldzaam exemplaar en die weinigen die er rondlopen zijn altijd bezet. Wanhopig? Nee hoor, eerder berustend. Ik had er vrede mee en putte mijn geluk uit andere dingen. Maar ergens in je achterhoofd blijft altijd dat gevoel…

Enige weken geleden was ik met vriend Frank in Callantsoog. Het was weer tijd voor onze jaarlijkse DTM-trip naar Circuit Park Zandvoort en traditioneel verblijven we dan in dit prachtige kustdorpje waar wij zovele goede herinneringen hebben liggen. Zaterdagavond togen wij opgewekt het dorp in want op het dorpsplein stond een grote tent waarin 10 dagen lang elke avond van live muziek genoten kon worden.

Al gauw liepen we bekenden tegen het lijf en raakten we in gesprek, onder andere met Ard. Hij vertelde mij dat hij weer contact had met Henk, ook een bekende van mij, en dat die ook in zijn Hyves-lijstje stond. Eenmaal weer thuis, na het weekend, ging ik naar de Hyves van Ard vond daar Henk. Henk was ooit de reden dat Rosita weer uit mijn vriendenkring verdween. Vier jaar lang hadden zij een relatie maar uiteindelijk hield dat geen stand.

Schertst mijn verbazing dat ik in Henk’s lijstje de naam Rosita tegen kwam, zonder foto. Even dacht ik na. Maar hoeveel Rosita’s kan Henk kennen? Ik had niet meer vaak aan haar gedacht, ik was verre van geobsedeerd. Maar ALS ik eens aan haar dacht was dat wel altijd met een warm gevoel, niet verliefd, das war einmal, maar gewoon een warm gevoel. In een opwelling besloot ik haar toe te voegen. Het duurde niet lang voordat ze me accepteerde en ze stuurde er meteen een privé berichtje achteraan met de vraag waar wij elkaar van kennen. Ik legde uit dat zij volgens mij 25 jaar geleden in Callantsoog op vakantie kwam en dat bevestigde ze. Ik had dus wel degelijk de goede voor.

Er ontstond een leuk contact en al heel gauw sloeg bij mij toch weer de vonk over, vooral toen ze uit de doeken deed hoe volgens haar een relatie eruit zou moeten zien. Ik betrapte mij erop dat ik niet kon wachten om naar huis te gaan, mijn pc opstarten en kijken of er weer een berichtje van haar was. Helaas ontdekte ik dat ze in een relatie zat maar al meteen kreeg ik weer een sprankje onuitgesproken hoop toen ik zag dat ze haar status had veranderd van “relatie’ naar “onbekend’. Ze probeerde me duidelijk te maken dat ik er niets achter moest zoeken maar daardoor liet ik mij niet uit het veld slaan. Ik voelde een duidelijke klik en had ook sterk het gevoel dat dat niet alleen bij mij was. Maar ik zei niets en keuvelde gewoon verder.

Maar op een zondagavond, na een emotioneel toch al bizar weekend (lang verloren gewaande familie uit de VS bleek op zoek te zijn naar mij en mijn familie) barstte ineens de bom. Roos kon het niet meer voor zich houden en vertelde me dat ze een bijzonder sterk gevoel bij ons had. Mijn emoties, toch al behoorlijk in beroering, liepen over en ik wist gewoon niet meer wat ik moest denken. Wel vertelde ze meteen eerlijk wat ik al vermoedde, namelijk dat ze in een relatie zat maar dat dat wat haar betreft sowieso al op zijn einde liep. Ik maakte haar meteen duidelijk dat ook mijn gevoel voor haar uitermate sterk was en dat ik graag verder wilde ontdekken hoe het zat met ons maar dat ik daar niet aan begon zolang zij nog een relatie had. Ik ben nooit een echtebreker geweest en wil daar nu ook niet mee beginnen. Maar dat hoefde ik haar al niet te vertellen, zij wilde geenszins haar partner bedriegen.

De dinsdag erna had ze afgesproken met haar partner en om, ik vergeet het nooit meer, 18 minuten na middernacht kwam het verlossende smsje. Ze had haar relatie beëindigd. Nu lag de weg voor ons open om te ontdekken wat we voor elkaar voelden. Op donderdag nodigde ik haar, schoorvoetend want snel ging het wél, uit om mij te bezoeken dat weekend. Tot mijn vreugde nam ze de uitnodiging aan en zo stond ik zaterdags op station Lombardijen om haar op te halen. Ik was iets aan de late kant en toen ik aan kwam lopen stond ze net op de trap. Ik keek omhoog en ondanks dat het 25 jaar geleden was dat ik haar voor het laatst had gezien herkende ik haar meteen. Ik vloog de trap op en omheldse haar.

We hebben een heerlijk weekend gehad waarin onze gevoelens voor elkaar zich alleen maar verder verdiepten. Steeds weer ontdekten we hoezeer we op dezelfde manier denken, over van alles en nogwat, hoe we NU al op dezelfde momenten dezelfde gedachten hadden, hoe onze muzieksmaak bizarre overeenkomsten vertoont…

Ik heb haar dat logje uit 2005 laten lezen, over mijn ideale vrouw en relatie en ook nadat ze was uitgelezen bleef het stil. Toen ze eindelijk haar spraakvermogen terugvond zei ze alleen maar: “Die vrouw die jij daar beschrijft… dat ben ik!!!”

Afgelopen weekend ondernam ze voor de tweede keer de lange reis naar Rotterdam en hebben we wederom een geweldig weekend gehad.

Ik kan jullie niet uitleggen hoe ik mij voel. Ik durf nu al te zeggen dat ik de vrouw van mijn dromen heb gevonden. Je hoort wel vaker van dit soort sprookjesachtige verhalen maar eigenlijk alleen in TV programma’s als All You Need Is Love of Memories.

Voor mij is een 25 jaar oude droom in vervulling gegaan…

Zonaanbidders…

Zonaanbidders, komt allen in mijn hart. Buiten mag het bewolkt en zelfs regenachtig zijn, in mijn hart schijnt de zon!!!

sun_pillar

Mijn hart bloedt!!!

Ik postte deze tekst van De Dijk al op 27 september maar nu is hij toepasselijker dan toen. Ik heb een beetje last van een bloedend hart…

😦