The boys are back in town

Morgen ga ik weer naar Circuit Park Zandvoort want…

Natuurlijk gaan The Beauty & The Beast met mij mee!

Den Helder – Callantsoog – Den Helder

Ik had weer eens zin om in Callantsoog te gaan kijken. Nu ik weer in Den Helder woon is het iets gemakkelijker om erheen te gaan. De rit er naartoe is op de fiets al een genot op zich door het prachtige fietspad dwars door de duinen.

Ik durf de bewering aan dat het duingebied, samen met de Veluwe en de Limburgse heuvels, tot de mooiste gebieden van Nederland behoort. Het is een rit van constant stijgen, dalen en kronkelen door een adembenemend mooie omgeving.

De aankomst in Callantsoog geeft mij altijd een gevoel van thuiskomen. Als het dorp opdoemt bekruipt mij altijd een gevoel van blijdschap, omdat ik hier ook zo’n heerlijke jeugd heb beleefd.

Aangekomen ben ik eerst even op het terras van Café de Tav een kop thee gaan drinken, om even bij te komen van de fietsreis. Op het terras waren een paar musjes flink actief op zoek naar kruimels. Er zat er een op de tafel tegenover mij en net toen ik mijn camera gereed had fladderde hij naar een stoel aan mijn tafeltje toe…

Daarna ben ik wat gaan lopen en stel, niet voor het eerst, vast dat de directe omgeving van Callantsoog echt mooi is. Wat bos, wat heide, landerijen, ik houd ervan!

Mijn oude huis (op het hoekje) en buurtje. Wat opvalt is dat het, ondanks het mooie weer en de vakantie, doodstil was op straat. Dat was in mijn tijd wel anders.

De vaart aan het einde van de straat. Hierop heb ik vele kilometers geschaatst en gevaren met mijn rubberbootje. Links zie je een dijkje, daarachter ligt ook een sloot, parallel aan de vaart. Hier kom ik zo op terug.

Deze inham in de vaart noemden wij kinderen (rasoptimisten!!!) het “meertje”. Jaja, ook toen al had ik een onvermoed gevoel voor humor.

Het Zwanewater! Prachtig natuurgebied waar ik helaas te weinig kom. Dat ga ik goedmaken. De auto’s die langs het duin en ook op het landweggetje geparkeerd staan zijn van strandgangers die na het parkeren eerst naar het dorp moeten lopen om het strand te bereiken. Voor mij altijd weer een mooie graadmeter om het strand te mijden. Ik loop niet graag over hoofden.

In het huis links woonde destijds een vriend van mij. Toendertijd liep ik bij ons de straat uit, klom over het hek van het dijkje, liep naar het bruggetje dat achter dit gemaal ligt en liep langs het slootje over het land zo naar het huis van mijn vriend. Nog geen 10 minuten. Met de fiets was ik bijna twee keer zo lang onderweg.

In dit speeltuintje, met dat lieflijke bruggetje erbij, dat over dezelfde vaart ligt die bij ons begon, hingen wij destijds als knullen (en meiden) van een jaar of 16 de hangjongere uit. Er werd daar (en nog, zoals mij opviel) bijzonder weinig gespeeld door kinderen en dus was het geen probleem. Er heeft bij mijn weten ook nooit iemand over ons geklaagd.

Toen Callantsoog nog een zelfstandige gemeente was was dit de burgemeesterswoning. Nu ziet het er wat vervallen uit.

Het oudste en tevens meest in het oog lopende gebouw van Callantsoog, het kerkje met zijn typerende groene houten toren. De kerk stamt officiëel uit 1580 maar schijnt nog ouder te zijn.

Veel is er veranderd sinds ik verhuisd ben en hoewel niet alles altijd een verbetering is geweest kunnen de dorpelingen met het meeste wel leven. De integriteit van het dorp is nauwelijks aangetast. Maar met deze oerlelijke gele puist is helemaal niemand blij. Het is een gedrocht van een gebouw en past totaal niet in de sfeer van het dorp.

Aan alle mooie dingen komt altijd weer een einde, zo ook aan deze dag. Met weemoed neem ik weer afscheid van mijn geliefde dorp. Maar vrees niet, ik zal terugkomen.

De essentie van endurance racen…

Le Mans 2012, Tertre Rouge, Donderdag 14 juni, 23.19 uur.

Een zonnige lentedag in Rotterdam

Het zal niemand zijn ontgaan dat het afgelopen zondag een heerlijke dag was. Samen met maatje Peter toog ik op de fiets naar de stad om daar wat foto’s te maken. Peter en ik delen een voorliefde voor boten en schepen dus zou dat ook het hoofdonderwerp gaan worden.

Genietend van deze eerste echte lentedag klikten wij er vrolijk op los. Als eerste togen wij naar de oude jachthaven waar een aantal werkelijk prachtige oude zeiljachten liggen.

Daarna fietsten we door naar de Leuvehaven, waar het Maritiem Museum is gevestigd. Daar liggen een aantal mooie en interessante schepen, evenals een mooie oude graanzuiger, zoals die vroeger werden gebruikt bij het lossen van graanschepen.

Sleepboten hebben altijd mijn bijzondere interesse. Hier twee oude havenslepers van net na de oorlog…

Leuk doorkijkje én mijn nieuwe bureaubladfoto.

De stoommachine van de oude graanzuiger…

Zou dit ook de originele communicatiemethode uit die tijd zijn?

Vandaar uit fietsten we over de Erasmusbrug naar de kade van de HAL, waar deze keer geen cruiseschip lag maar van waaruit je wel weer een mooie blik hebt op diezelfde Erasmusbrug, en op de skyline van Rotterdam.

Hoezo ijdel? Hahaha

Vandaar uit ging het over de nieuwe brug over de Rijnhaven naar Katendrecht. Midden op de brug nog een mooi plaatje van de skyline aan de Rijnhaven.

Met een tussenstop bij de karwei, voor een blikje Aquarius, togen wij het schiereiland over naar de Maashaven, meer in het bijzonder naar de s.s. Rotterdam.

Ondanks het feit dat deze foto erg zijn best doet krijg je de enorme grootte van het schip niet echt goed afgebeeld.

Inmiddels liep de dag naar zijn einde en werd het, in de schaduw, plotseling best fris wat ons er weer aan herinnerde dat het officiëel nog steeds winter is. En dus stapten we weer op de fiets en zijn we, na een heerlijk dagje, weer naar huis gefietst.

Spontaan tochtje Zeeland, mét lekkerbekjes!

De indruk zou kunnen bestaan dat ik al mijn vrije tijd besteed aan het meerijden met Brigitte! Dat is ook niet gek, mijn vorig logje, van alweer veel te lang geleden, ging daar ook al over en ook nu zal dat niet anders zijn.

Ik werk altijd van half acht tot half vijf. Vanmiddag had ik mijn werkplek opgeruimd, pc uitgezet, aangeloten wat aangesloten moet worden en samen met een collega stond ik te wachten tot het tijd was.

Twee minuten voor tijd kreeg ik een smsje van Bri. Zij vertrok op dat moment vanuit Ridderkerk, opweg naar Europoort en daarna na Middelburg en vroeg mij of ik zin had om mee te gaan. Altijd leuk en aangezien zij toch over de A15 komt was het het simpelst als ze mij op mijn werk op zou pikken. Gelukkig dacht ik eraan mijn auto buiten de poort te zetten want die poort zou beslist dicht zijn als we terug zouden komen.

Het laden op Europoort ging vlotjes en voordat we het wisten waren we al op weg naar Middelburg. Nu staan om die tijd de meeste snelwegen vol en dus besloot Bri binnendoor over de eilanden te rijden. Veel rustiger maar vooral ook, een prachtige rit, met veel natuurschoon (duinengebied) en een mooie blik op onze nationale trots op het gebied van engineering: De Oosterscheldekering.

We hadden al afgesproken dat we na het lossen een restaurantje zouden gaan zoeken om een hapje te eten. Ineens kwam ons gesprek op vis en kregen we daar dan ook allebei trek in. Toeval wilde dat we net voor Vrouwenpolder langs een flinke snackbar, genaamd De Lekkerbek, alwaar, dat zagen we nog in de gauwigheid, ook gebakken vis werd geserveerd. Er werd niet eens meer over gepraat, ook de terugweg zou over Vrouwenpolder gaan en daar zou de culinaire stop gemaakt worden.

Zonder problemen bereikten we Middelburg en met behulp van de Tomtom werd het losadres vlotjes gevonden. Eenmaal aangekomen kwam e.e.a. wat vaagjes over. Men leek niet erg op de hoogte te zijn van onze komst. Maar goed, een heftruck was zo gescoord alleen bleek de ring die gelost moest worden niet met de heftruck te pakken. In eerste instantie wees de man ons een plekje om de hoek, alwaar zij een kraan hadden waarmee het zeker wel zou lukken maar toen hij wegreed weten wij allebei zeker dat hij riep: “Wacht maar even!” En wie zijn wij dan dat we dan iets anders gaan doen. Maar het duurde even en Bri zegt: “Stel nou dat hij daar op ons wacht?” Ik kon het mij niet voorstellen want we moesten echt “even wachten” maar schertst mijn verbazing, komt de man ineens de hoek om en roept: “Kom maar deze kant op”.

Gelukkig kwam alles weer goed en vlotjes werd de ring gelost en konden wij de terugreis aanvaarden. De Lekkerbek werd gauw weer gevonden en jonge jonge, wat een keuze. Je kon het zo gek niet bedenken of men heeft het wel op het menu staan. Maar wij hadden onze zinnen gezet op vis en vis ging het worden. ;o))

De lekkerbek, Vrouwenpolder (ook toegankelijk voor mannen!)

Twee lekkerbek menu's! Jummie...

De lekkerbek menu’s smaakten bijzonder goed en wij hebben dus heerlijk gegeten. Na het eten hebben we nog heel even de zeelucht opgesnoven en een blik geworpen op de Oosterschelde aan de ene kant en het Veerse meer aan de andere kant.

De Oosterschelde, met de kering op de achtergrond.

...en aan de andere kant het Veerse meer!

Na een wederom prachtige rit was ik rond half tien weer bij mijn auto en tegen kwart voor tien was ik weer thuis.

Het was een spontaan maar heel leuk idee en ik heb het weer erg naar mijn zin gehad.

Op pad met Brigitte: Doorsmeren en olie verversen!

Gisteren ben ik weer eens een dagje op pad geweest met Brigitte. Na wat noodzakelijke dingetjes te hebben afgehandeld en nog even langs mijn huis te zijn gereden omdat deze HANNES niet alleen zijn telefoon maar ook zijn camera was vergeten, togen wij, opgewekt over het mooie weer, richting Ridderkerk.

Bitch On Wheels en haar administratie.

Bri tussen de koeien.

Voordat we op pad zouden gaan wilde brigitte eerst even de cabine stofzuigen en ook moesten er nog wat pallets en takelstropjes worden afgeladen. Nu schijn ik wel met een heftruck overweg te kunnen dus dat karweitje heb ik even op mij genomen terwijl Brigitte even de stofzuiger ter hand nam.

Tijd voor de grote schoonmaak?

Omdat ze niet precies wist wat er in Pernis allemaal geladen zou worden werd voor de zekerheid de aanhanger aangekoppeld.

Alle stekkers en leidingen worden goed bevestigd.

Nadat ook collega Peter was gearriveerd toog de kleine colonne richting Pernis om daar te laden.

Tijd om te vertrekken.

Bitch @ the Wheel!

In colonne naar Pernis.

In Pernis aangekomen kreeg Peter 11 kleppen mee voor Oud-Beijerland en kregen wij er 13 voor Nieuwleusen.

Achteruirijden met hanger vereist concentratie.

Zon ritje dwars door Nederland is altijd mooi en laat zien hoe divers Nederland kan zijn. Het stuk over de veluwe vind ik altijd genieten. Ik houd wel van bossen en heide.

Over de veluwe.

Deze tot hotel omgebouwde watertoren markeerde onze afrit.

Op de afgesproken tijd, half 7, arriveerden we in Nieuwleusen. Al gauw arriveerde ook de man die ons zou lossen en gingen we aan het werk.

De lading: 13 kleppen voor de olieindustrie.

Spanbanden netjes opruimen.

Op de losplaats kregen we enorme trek in whisky. Zou te maken kunnen hebben met de naam van het bedrijf. Familie?

Wagen leeg? Kleppen dicht!

De whisky werd koffie, waarna het weer tijd werd om naar het westen af te reizen. Inmiddels was het donker geworden en dus probeerde ik wat dingetjes uit met de camera…

Cirkeltjes?

…maar in een bewegende vrachtwagen ben je beperkt in je mogelijkheden. Toch vond ik bovenstaande foto wel aardig.

Omdat het al redelijk laat werd besloten we ter hoogte van Harderwijk een hamburgertje te nuttigen bij onze “Amerikaanse” vrienden. De McDrive leek bij nader inzien geen goed idee maar gaf wel een andere invulling aan de kreet: “Komen 2 mensen bij een wegrestaurant. Weg restaurant!”

Toen we de wagen parkeerden (wat niet meeviel aangezien er geen parkeerplaatsen voor vrachtwagens zijn, terwijl het wel aan de A28 ligt) ontdekten we achter de McDrek een Italiaans restaurantje, “Bellini’s Pizza’s en Pasta’s”, en dat trok ons eigenlijk meer dan de slappe, smakeloze hap bij McDrek (waar is die Burger King als je hem nodig hebt?) Met een pizza voor Brigitte en tagliatelle voor mij genoten we van onze maaltijd.

Voor het naar binnen gaan ontdekten we buiten een groot bord waarop stond: INGANG, met een pijl naar links. Die wees inderdaad naar de deur. Eronder stond: TAKE AWAY, met een pijl naar rechts. Toen we naar rechts keken zagen we het fietsenrek. Je mag hier dus blijkbaar legaal fietsen jatten. ;o))

Bellini's Pizza's en Pasta's.

Met volle buikjes maakten we ook het laatste rukje en rond 10 uur parkeerden we de wagen in Ridderkerk.

Ik heb een heel gezellig dagje gehad en daarbij en passant ook nog een verbijsterende nieuwe betekenis aan de uitdrukking “doorsmeren & olieverversen” ontdekt…

Afgelopen weekend!!!

Afgelopen weekend was voor mij een geweldig weekend met alles erin wat mij bekoort.

Zaterdagmiddag kwam mijn ex-collega en nog altijd vriend Robert naar mij toe. Na Spaghetti gekookt en gegeten te hebben stapten wij in de auto op weg naar Zoetermeer, waar in De Boerderij mijn favoriete bandje Incognito zou spelen.

Slechts een klein kwartiertje later dan aangekondigd (kom daar maar eens om bij de “superbands”) beklommen de 8 mannen en 2 vrouwen het podium en al meteen ging het dak eraf. Hoogtepunt was wel dat de drummer, bassist, en toetsenist van instrument ruilden en een spetterende jamsessie weggaven die zijn weerga niet kent, met de drummer op bas, de bassist op keyboards en de toetsenist op drums. Ik had wel gedacht dat ze elkaars instrumenten wel enigszins zouden kunnen spelen maar dit was gewoon SUPER!

Met mijn telefoon heb ik geprobeerd foto’s te maken maar dat viel om de dooie dood niet mee, ook al stond ik vrijwel vooraan. Hier toch een paar voorbeelden:

Grote verrassing voor mij was dat ze als toegift het nummer “I Hear Your Name” speelden. Dit nummer is een van mijn favoriete tracks van het album 100xb0 And Rising. Dit album heeft, zoals je ook in mijn menu kunt lezen, een zeer speciale betekenis voor mij maar werd tot voor kort maar zelden in de playlist opgenomen.

Hier een linkje naar dit nummer, overigens niet van het concert van zaterdag.

Zondag mocht ik alweer op tijd opstaan. Rond kwart voor 9 stond Peter voor de deur en deze keer leidde de weg ons naar Assen.

Na een korte stop bij een tankstation en wat gegoochel met bekers en flesjes kwamen wij rond kwart over 11 op het circuit aan alwaar Theresia en Laurens ook net aangekomen waren.

Hoe lang zal het duren voor het flesje valt? ;o))

Theresia had voor de gelegenheid de hulp ingeroepen van Dolf Dekking, die haar instructies en tips gaf om nog sneller te worden. Het weer was mooi en de stemming was goed. Ook was er de primeur van de 2de auto van het team. Data-engineer Martijn heeft zo de smaak te pakken gekregen dat hij een BMW 325i type E36 heeft opgebouwd. Komend weekend gaat hij proberen zijn licentie te halen.

Dit vind ik nou een fraaie foto!!!

Lekker gedouchet Martijn? Jaja, de plassen op het gras waren best diep, zo blijkt...

Team PRc2! hihihi....

Ik plat op mijn buik. Je moest eens weten wie er op mijn rug lag... ;o)) ...maar Peter heeft dat niet vastgelegd! Mietje!!!

Bijna aan het einde van de dag ging Laurens nog even weg met de auto en had een wat ongelukkig onderonsje met de vangrail, met als resultaat dat er in de achterwielophanging iets krom is. Nou ja, laten we hopen dat de schade mee gaat vallen. Het was in ieder geval wederom een zeer geslaagde dag, met mooi weer en daarmee een geslaagd weekend.

Het wordt een GOED weekend!!!

Zaterdagavond gaan we eindelijk weer eens naar Incognito. Zij spelen in Zoetermeer en ik heb er zin an!!!

…en zondag gaat Theresia Balk voor het eerst dit jaar de TT-baan van Assen weer op in haar BMW 120D cupversie. Maatje Peter en ik zullen de reis noordwaarts maken om e.e.a. fotografisch vast te leggen.

…oftewel, het seizoen komt nu toch heerlijk dichtbij!!!

Ik wens jullie nu alvast allemaal een heel fijn weekend!!!

Maassluis: Openlucht museum ter herinnering aan de Nederlandse zeesleepvaart.

Vanmiddag ben ik naar Maassluis gereden om daar de Furie te gaan bezichtigen. Aanvankelijk maakte een lichte teleurstelling zich van mij meester toen haar vaste ligplaats leeg bleek te zijn.

Ernaast ligt de Hudson. Dit is een zeesleepboot uit 1939 die nu gerestaureerd is in vrijwel originele staat en dienst doet als museumschip. De Hudson kan helaas niet meer varen. Zij heeft vanaf 1964 tot 1989 dienst gedaan als ijsschilferfabriek en is in die hoedanigheid op het casco na gesloopt.

In 1991 is zij door de stichting Help De Hudson gekocht en vanaf 1992 is zij in Vlaardingen teruggebracht in vrijwel haar originele staat. Alleen bleek ook de originele motor niet meer aanwezig en heeft zij een andere motor gekregen die een stuk kleiner is dan het origineel. Zij kan, om deze reden, niet meer zelfstandig varen.

De Hudson op haar plaats in Maassluis

De rondleiding was desalniettemin zeer interessant en mij bekroop het gevoel (niet voor het eerst) dat ik, als ik in die tijd had geleefd, ik op schepen als deze had willen varen.

De bemannings messroom.

Hierboven zie je de messroom voor het dekvolk. Zoals je kunt zien was deze klein. De tafel is nu afgedekt met plexiglas. De opstaande randen zijn origineel en zorgden ervoor dat de borden en het bestek ook met zware zee op tafel bleven staan.

Runnersverblijf

Ook de verblijven, zoals hier die van de runners en die van de matrozen, zijn opgeleukt voor museumdoeleinden. Overigens werden dit soort modellen vaak wel gebouwd aan boord. Bemanningen van dit soort schepen konden soms wel een jaar weg zijn en als men “op station” lag (in afwachting van een bergingsklus in de haven liggend) diende de bemanningsleden zichzelf toch te vermaken. Ook de kooien (de bedden) zijn nu afgedekt met plexiglas.

Brug en stuurhut

Hierboven zijn brug en stuurhut te zien, vanaf de voorplecht. Zoals alles aan boord is ook de stuurhut zeer klein.

Het achterschip, met de koekoeksluiken.

Hierboven zie je het achterschip, met de koekoeksluiken waaronder zich de machinekamer bevind, en de geleidebeugels waar de sleeptros over liep.

Het bovendek met links de stuurhut en het trapje naar het dak, waar zich de radar en radioantennes bevinden.

Al met al was het een zeer interessante rondleiding. Tevens bleek dat de Furie om de hoek aan de kade van de werf lag voor groot onderhoud. Na niet eens veel speurwerk vond ik haar en bleek dat men bezig was met het vervangen van het berghout (stootrand rond het schip).

De witte lijn markeert het ontbrekende berghout...

Vanwege deze werkzaamheden zijn de bemanningsverblijven gedeeltelijk onttakeld en is het schip in principe niet open voor bezichtiging. Maar een van de vrijwilligers bleek toch bereid mij een rondleiding te geven, iets wat ik zeer op prijs heb gesteld.

Hiermee ging voor mij een droom in vervulling. Eindelijk was ik aan boord van het schip dat voor de TV serie Hollands Glorie werd aangekocht en omgebouwd, eerst tot Jan van Gent en daarna tot de Furie, welke naam het schip nu nog steeds heeft.

In tegenstelling tot de Hudson vaart de furie nog zelf en doet dit ook nog regelmatig. Zij maakt overigens niet meer gebruik van een kolengestookte stoommachine maar is in de jaren ’50 omgebouwd naar een oliegestookte stoommachine.

Grappig detail is dat de Furie uit Hollands Glorie wel degelijk kolen gestookt was. Normaal gesproken lag de stookplaats een paar meter van de machinekamer en werd met elkaar verbonden door een kort gangetje. Maar omdat dit niet goed in beeld te brengen was werd het gangetje halverwege dicht gemaakt en werd er “gestookt” in het begin van het gangetje. Wie ooit de serie weer ziet zal vanaf nu weten dat de kolen gewoon het gangetje in worden geschept waar met behulp van verlichting de vuren worden gesimuleerd.

Veel foto’s heb ik, door de onderhoudswerkzaamheden, niet gemaakt aan boord maar de paar die ik wel maakte ga ik jullie natuurlijk niet onthouden.

Stuurhut van binnen.

De stuurhut, vanaf de brug gezien. Erachter (niet zichtbaar) de kaartenhut.

Het achterschip, met de koekoeksluiken naar de machinekamer en de sleeptrosgeleidebeugels.

Beeld van de opbouw, met de brug, vanaf het achterschip.

Blik vanaf de kade op de brug, stuurhut en kaartenhut. Eronder, in het witte gedeelte, de walengang met de bemanningsverblijven.

De voorplecht met de legendarische naam Furie.

Ik vond het geweldig dat ik, ondanks de werkzaamheden, toch even een kijkje aan boord mocht nemen en ga zeker nog eens terug.

Hierna ben ik nog even in de buitenhaven wezen kijken. Hier ligt de derde museumsleper, de Elbe. Deze sleepboot is de grootste van de drie en ook de jongste. Echter zijn hier nog de restauratiewerkzaamheden in volle gang en dus is het schip nog niet open voor publiek.

Zeesleepboot Elbe

Maassluis is zich sterk aan het profileren als openluchtmuseum voor de Nederlandse zeesleepvaart. Ik vind het geweldig dat op deze wijze een stuk industriëel erfgoed, dat ooit een zeer belangrijke rol in de nautische wereld speelde, behouden blijft.

Ik heb in ieder geval super genoten vandaag!!!

Kayakken op de Lesse

Al in april onstond bij Brigitte het idee om met een clubje te gaan kayakken in de Ardennen. Dit idee vond al spoedig navolging en 9 personen meldden zich aan. Helaas moesten er twee plotseling afzeggen omdat Turkije aantrekkelijker leek dan de Ardennen. Ze weten niet wat ze gemist hebben… ;o))

Gisteren was het dan zover en om 7:00 uur werd bij Brigitte verzameld, met uitzondering van Ellis en Mischa, die al in België waren en ons in Anseremme zouden ontmoeten. Dus stapten Brigitte, Berry en ik welgemoed bij Karin en Rainier in de auto en vertrokken wij naar België.

Hebben we de juiste kleren aan en bij ons wat we nodig hebben…?

Rainier, Karin, Brigitte, Berry, Ellis (ja echt waar, achter Mischa) en Mischa…

Tegen tienen kwamen wij aan in Anseremme en niet veel later kwamen ook Ellis en Mischa aan. Nadat de kaarten waren opgehaald paste eenieder nog even de kleding aan, dit met het oog op het feit dat droog blijven een utopie zou zijn en vertrokken we naar het station. Twee stations later stapten wij in Houyet weer uit de trein.

Na een kop koffie of thee gingen wij de kayak’s halen en konden wij op pad. Ellis en Mischa deelden een kayak, Brigitte en Karin de tweede, Berry en ik de derde en Rainier koos ervoor om de vierde en enige eenpersoons kayak te bemannen. Welgemoed gingen we op weg om de 21 kilometer terug naar Anseremme af te leggen. Het werd een heerlijke tocht met schitterend weer en gekke mensen (maar dat zijn de vaste lezers hier wel gewend inmiddels) die heel veel lol hadden en maakten.

Eerste aanlegplek: Karin en Brigitte misten die en hadden moeite om tegen de stroom in terug te komen.Rainier to the rescue!!! 😀

Fotocamera’s gingen mee in waterdichte emmers en werden onderweg natuurlijk veelvuldig benut…

Zo zagen wij Rainier….

…en zo niet meer!

En terwijl Rainier proestend weer bovenkwam kleurde Brigitte een beetje bij.

Ellis en Mischa (in de blauwe kayak)

Rainier (links) en Brigitte & Karin (rechts)

Twee hele kleine dissonantjes waren er wel. Het eerste is dat het, met name net voor en net na de watervalletjes wel ERG druk was en dat mensen dan rare dingen gaan doen zoals dwars op het water liggend wachten op vrienden of vriendinnen. Het tweede betrof een klein opstootje tussen Brigitte en een jong heerschap van kennelijke Noord-Afrikaanse afkomst waarbij heerschap dreigde Brigitte wel even een peddel tegen haar wang te laten arriveren (met kennelijke snelheid). Heerschap dacht dat ze wel snel door zou peddelen en hoewel Karin haar uiterste best deed om deze onuitgesproken voorspelling gestalte te geven bedacht Brigitte zich geen moment, greep het touwtje aan de boeg van heerschap’s kayak en trok hem resoluut langszij om hem met vuurspuwende ogen uit te dagen zijn dreigement uit te voeren. Hier had heerschap niet op gerekend en hij schrok zich dus een hoedje. En toen ook Berry en ik nog langszij kwamen besloot heerschap om met de grootste spoed uit te vinden hoe goed hij achteruit kon peddelen.

Rainier langs een fraaie rots.

Brigitte en Karin: synchroonpeddelen.

Uiteindelijk verliep de verdere reis zonder problemen, alleen bleken we voor het uistappen in Anseremme in de file te moeten gaan liggen. Dit hadden ze geloof ik wel anders kunnen aanpakken maar goed, ook dat hebben we overleefd.

Na gedoucht en omgekleed te zijn stapten we de auto in en na niet lang gezocht te hebben vonden we een mooi beschut plekje om in alle rust deze heerlijke dag af te sluiten met een barbeque/picknick.

Rainier was de vuurmeester…

…terwijl Karin de salade van dressing voorzag.

Frikandellen, speklapjes, worstjes, kinderspiesjes (hoeveel kinderen heeft dat gekost?) en sjasliks, het was er allemaal.

Het eten was heerlijk, het gezelschap gezellig. Mooie afsluiting van een hele leuke dag.

Nadat bijna al het vlees op was gegaan en alle maagjes goed gevuld waren werd besloten een einde aan deze hele leuke dag te maken. Ellis en Mischa gingen terug naar hun hotel en de rest reed terug naar Rotterdam. Na bij Brigitte nog even een afsluitend bakkie gedaan te hebben ging ik naar huis, waar ik als een blok in slaap viel.