Ander leven

Het is alweer 14 maanden geleden dat ik hier een berichtje plaatste. En wat ís er veel gebeurd en veranderd in mijn leven…

Mijn moeder is eind december verhuisd naar een verpleeghuis. Haar toestand was dusdanig achteruit gegaan dat het voor mij steeds zwaarder werd om voor haar te zorgen en het werd dus tijd deze zorg over te laten aan professionals. Zij zit in een prachtig tehuis, met goede omstandigheden, in een kleine woongroep (zes personen) en heeft het daar erg naar zin. Voor mij is dat een zorg minder.

Op 31 december schreef ik in een reactie op een facbookbericht van mij dat ik niet wist wat 2015 voor mij in petto zou hebben maar dat ik wel wist dat alles anders zou worden. Hoe anders had ik nooit durven dromen. Mijn trouwe lezers (zijn die er nog?) kennen vast Roos nog wel. In de loop van de 5 jaar die inmiddels waren verstreken hebben we altijd wel vluchtig contact gehouden. Dit bleef beperkt tot korte reacties op facebookberichtjes. Een echt goed gesprek over onze relatie 5 jaar eerder hadden we echter nooit gehad. Begin januari kwam dat er ineens wél van en toen bleek dat onze gevoelens voor elkaar er onderhuids nog steeds waren. Sinds 18 januari zijn wij weer bij elkaar en sinds 15 juli wonen wij officiëel samen…

…in Groningen!

Roos en ik, 5 jaar later. Nu wél gelukkig!

In eerste instantie was het de bedoeling dat ik voorlopig in Den Helder zou blijven wonen, in verband met mijn moeder. Ik heb daarop een verzoek bij de woningbouwvereniging gedaan om het huurcontract van mijn moeder over te mogen nemen. Hoewel het er lang veelbelovend uitzag heeft de woningbouwvereniging dit uiteindelijk afgewezen. Goede raad was duur en al overleggend en zoekend naar mogelijkheden kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat Den Helder voor mij geen optie meer was. De bedoeling was sowieso om na verloop van tijd in Groningen te gaan samenwonen en na een lieve suggestie van mijn schoonmoeder hebben wij de knoop doorgehakt om naar Groningen te trekken.

Het opzeggen van de huur en het opruimen en leegmaken van mijn moeder’s huis (waar zij 24 jaar heeft gewoond) bleek een opgave op zich en heeft héél veel zweetdruppels en ook spierpijn gekost. Ook betekende het dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve Pebbles aangezien ons kleine appartementje in de binnenstad geen geschikte plaats is voor een buitenkat als zij. Afscheid nemen van haar was erg moeilijk en ik heb er behoorlijk om gehuild maar ik weet dat zij het nu goed heeft en dat ik haar geen leuk leven meer kon bieden.

Schatje Pebbles

Deze wetenschap doet wel goed maar wat zeker óók goed doet is dat ik mij nu de “stiefpapa” mag noemen van een ander schatje, onze lieve Quincy. Wat niet betekent dat ik Pebbles ooit zal vergeten.

Lief boefje Quincy

Quincy, hoewel ondeugend met haar bijna anderhalf, is een voortdurende bron van vreugde en ik ben dan ook blij dat wij dikke maatjes zijn.

Tijdens het opruimen en leeghalen kwam ook de Rolleicord Va K3E Type 1 van mijn vader weer boven water. Ik ben daar heel erg blij mee want ik had al jaren mijn zinnen gezet op deze camera maar hij leek spoorloosverdwenen te zijn. Het was de favoriete camera van mijn vader en ik kan hem nog altijd uittekenen, zittend op zijn hurken, naar beneden in de camera kijkend.

Rolleicord Va K3E Type 1

De camera is helemaal nagekeken en er lijkt niets in de weg te staan om ermee te gaan fotograferen. Ik heb er inmiddels 10 foto’s mee gemaakt en ben erg benieuwd naar het resultaat. Jaja, dat is weer ouderwets afwachten in plaats van direct terugkijken. Ik ga dus nu door het leven vergezeld van “The Beauty & The Beast”.

The Beauty & The Beast

Het gaat mij GOED!

Den Helder – Callantsoog – Den Helder

Ik had weer eens zin om in Callantsoog te gaan kijken. Nu ik weer in Den Helder woon is het iets gemakkelijker om erheen te gaan. De rit er naartoe is op de fiets al een genot op zich door het prachtige fietspad dwars door de duinen.

Ik durf de bewering aan dat het duingebied, samen met de Veluwe en de Limburgse heuvels, tot de mooiste gebieden van Nederland behoort. Het is een rit van constant stijgen, dalen en kronkelen door een adembenemend mooie omgeving.

De aankomst in Callantsoog geeft mij altijd een gevoel van thuiskomen. Als het dorp opdoemt bekruipt mij altijd een gevoel van blijdschap, omdat ik hier ook zo’n heerlijke jeugd heb beleefd.

Aangekomen ben ik eerst even op het terras van Café de Tav een kop thee gaan drinken, om even bij te komen van de fietsreis. Op het terras waren een paar musjes flink actief op zoek naar kruimels. Er zat er een op de tafel tegenover mij en net toen ik mijn camera gereed had fladderde hij naar een stoel aan mijn tafeltje toe…

Daarna ben ik wat gaan lopen en stel, niet voor het eerst, vast dat de directe omgeving van Callantsoog echt mooi is. Wat bos, wat heide, landerijen, ik houd ervan!

Mijn oude huis (op het hoekje) en buurtje. Wat opvalt is dat het, ondanks het mooie weer en de vakantie, doodstil was op straat. Dat was in mijn tijd wel anders.

De vaart aan het einde van de straat. Hierop heb ik vele kilometers geschaatst en gevaren met mijn rubberbootje. Links zie je een dijkje, daarachter ligt ook een sloot, parallel aan de vaart. Hier kom ik zo op terug.

Deze inham in de vaart noemden wij kinderen (rasoptimisten!!!) het “meertje”. Jaja, ook toen al had ik een onvermoed gevoel voor humor.

Het Zwanewater! Prachtig natuurgebied waar ik helaas te weinig kom. Dat ga ik goedmaken. De auto’s die langs het duin en ook op het landweggetje geparkeerd staan zijn van strandgangers die na het parkeren eerst naar het dorp moeten lopen om het strand te bereiken. Voor mij altijd weer een mooie graadmeter om het strand te mijden. Ik loop niet graag over hoofden.

In het huis links woonde destijds een vriend van mij. Toendertijd liep ik bij ons de straat uit, klom over het hek van het dijkje, liep naar het bruggetje dat achter dit gemaal ligt en liep langs het slootje over het land zo naar het huis van mijn vriend. Nog geen 10 minuten. Met de fiets was ik bijna twee keer zo lang onderweg.

In dit speeltuintje, met dat lieflijke bruggetje erbij, dat over dezelfde vaart ligt die bij ons begon, hingen wij destijds als knullen (en meiden) van een jaar of 16 de hangjongere uit. Er werd daar (en nog, zoals mij opviel) bijzonder weinig gespeeld door kinderen en dus was het geen probleem. Er heeft bij mijn weten ook nooit iemand over ons geklaagd.

Toen Callantsoog nog een zelfstandige gemeente was was dit de burgemeesterswoning. Nu ziet het er wat vervallen uit.

Het oudste en tevens meest in het oog lopende gebouw van Callantsoog, het kerkje met zijn typerende groene houten toren. De kerk stamt officiëel uit 1580 maar schijnt nog ouder te zijn.

Veel is er veranderd sinds ik verhuisd ben en hoewel niet alles altijd een verbetering is geweest kunnen de dorpelingen met het meeste wel leven. De integriteit van het dorp is nauwelijks aangetast. Maar met deze oerlelijke gele puist is helemaal niemand blij. Het is een gedrocht van een gebouw en past totaal niet in de sfeer van het dorp.

Aan alle mooie dingen komt altijd weer een einde, zo ook aan deze dag. Met weemoed neem ik weer afscheid van mijn geliefde dorp. Maar vrees niet, ik zal terugkomen.

9 jaar Mickey S.

Ongelooflijk dat het alweer 9 jaar geleden is dat ik, op het idee gekomen door Ellis, op het toen nog bestaande webstreepjelog begon te prutsen aan dit weblog. In het begin zag het er nog wat knullig uit want ik moest alles nog leren en het platform was destijd ook nog simpel van opzet, in BB-code in plaats van HTML.

Kopfoto’s kenden we nog niet, om nog maar te zwijgen over achtergronden. Maar omdat bloggen op dat moment goed in zwang begon te komen had ik er wél lol in. Al gauw leerde ik hoe ik foto’s moest plaatsen en begon dit blog zich te ontwikkelen.

Bloggen werd zo populair dat de bedenkers van webstreepjelog zich genoodzaakt voelden een nieuw softwareplatform te introduceren. In het begin leverde dit wat kinderziektes op (waarvan ik gelukkig zelf nooit iets gemerkt heb) maar al gauw werd V.2 erg populair omdat er met de introductie van HTML een wereld open ging voor ons bloggers.

Een expert was ik niet (ben ik nog steeds niet) maar ik wist wel handig gebruik te maken van de net opgedane kennis van anderen, via fora en op andere wijzen. Daardoor kreeg ik al gauw een weblog waar ik trots op was. Dat dat niet geheel onterecht was bleek toen ik mijn weblog liet keuren en een gouden award kreeg voor mijn inspanningen. Saillant detail is dat ik veel later een goed contact kreeg met Melody, die degene was die destijds de keuring heeft gedaan.

De samenwerking met Typepad bleek geen gelukkig huwelijk en webstreepjelog, inmiddels overgenomen door Sanoma, besloot een platform te bouwen op basis van wordpress software. Doordat haast geboden was kon er van een fatsoenlijke migratie geen sprake zijn en daar begonnen de problemen voor webstreepjelog. Door problemen met het overzetten is men weken uit de lucht geweest en wat overbleef was een grote chaos. Er waren vooral grote problemen met de vele foto’s die deel uitmaakten van de weblogs. Layouts waren sowieso allemaal overboord en de opmaak van de teksten was een drama.

Zelf kende ik niet al teveel problemen omdat ik altijd zo slim ben geweest om mijn foto’s bij Photobucket op te slaan en deze naar mijn berichten te deeplinken. Een ander geluk was dat ik maar zo’n 400 berichten had en ik een stuk monnikenwerk zelden uit de weg ga. Maar voor mensen die in de loop der jaren duizenden berichten hadden gepost kwam de klap hard aan en een hele grote groep haakte definitief af.

In de aanloop naar de migratie toen opende ik een account bij WordPress, om alvast te kunnen wennen aan de nieuwe omgeving achter de schermen. Toen mijn webstreepjelog blog weer bereikbaar werd heb ik de beide blogs korte tijd parallel laten lopen totdat ik het wel door had. Gelukkig heb ik mijn WP account nooit verwijderd want begin dit jaar kreeg ik mail van webstreepjelog waarin werd aangekondigd dat het platform op slot zou gaan. Dit omdat de problemen zo groot waren dat Sanoma er geen heil meer in zag. Gelukkig konden wij wel alle inhoud van onze blogs meenemen en zo heb ik dit account nieuw leven ingeblazen.

De tijd van Webstreepjelog ligt inmiddels achter ons. De blogs daar zijn niet meer bereikbaar en wie het probeert krijgt een keurige mededeling dat het platform niet meer bestaat. Inmiddels is de situatie voor mij zo dat het verstandshuwelijk met WordPress inmiddels is verworden tot een huwelijk met liefde en vier ik vandaag mijn 9 jarig bestaan in blogland.

Veel lezers trek ik niet meer en reacties op mijn logjes nog minder maar dat geeft niet. Voor mij blijft het creëren van een logje, om vervolgens ook het eindresultaat te zien, toch altijd nog weer een klein feestje en als iemand het dan toevallig ook nog eens leest is dat helemaal meegenomen. Het blijft toch mijn kleine hoekje op het wereldwijde web en dat geef ik nooit meer op.

Volgend jaar vier ik mijn 10 jarig jubileum. Vier jij mee?

Hoog tijd voor de kapper!

De laatste keer dat ik naar de kapper was geweest was ergens in augustus. Ik wilde eens proberen hoe lang haar mij zou staan. Volgens sommigen stond het zeker niet slecht maar zelf werd ik er wel goed gek van.

 

Before

 

 

 

After

 

Meer sneeuw

In plaats van de ons beloofde dooi is er vanmorgen zo’n 2 centimeter extra sneeuw gevallen.

2012!

Ik wens iedereen een gelukkig, voorspoedig en bovenal GEZOND 2012 toe!

*H*A*P*P*Y* * *N*E*W* * *YEAR*!*!*!*

Meta de Vries (29 maart 1941 – 6 oktober 2011)

Meta de VriesMet verslagenheid heb ik zojuist kennis genomen van het overlijden van Meta de Vries.

Meta de Vries was in 1965 de eerste vrouwelijke disc-jockey op het toen net gestartte Hilversum 3. Tot 1991 presenteerde zij daar verschillende programma’s, waarvan Juist op Zondag grote bekendheid verwierf mede door de uitgaanstips die zij daar altijd gaf.

Meta’s zwoele stemgeluid sprak veel mannen tot de verbeelding, ook mij. Met haar stemgeluid en haar muziekkeuze behoorde zij voor mij tot de vaste waarden op de Nederlandse radio. Ik was een groot fan van haar programma op de donderdagavond waarin zij veel aandacht besteedde aan funk en jazzfunk, een genre wat mij na aan het hart ligt. Door haar ben ik in aanraking gekomen met bands als Steps Ahead en Spyro Gyra, en artiesten als David Sanborn. Meta de Vries, en met haar ook Ferry Maat, heeft een grote invloed gehad op mijn muzieksmaak.

Na 1991 ben ik haar helaas uit het oog verloren maar ze heeft geenszins stil gezeten. Na een periode bij Eurojazz heeft ze gewerkt voor o.a. Radio West en RTV Utrecht. Ook is ze een tijd docente geweest aan de Media Academie in Hilversum, waar ze o.a. les gaf in presentatietechniek. Verder sprak ze bedrijfsfilms en commercials in.

Van september 2005 tot september 2010 was de Vries te horen op de landelijke radio bij MAX, waar ze op zaterdagavond op Radio 2 een uurtje het programma Easy Listening presenteerde. Daarnaast was ze wekelijks te horen met Meta op Zondag op Radio 6.

Daarnaast was Meta een niet onverdienstelijk jazz zangeres en bracht ze onlangs een album uit, getiteld My Shining Hour.

Meta de Vries is overleden aan de gevolgen van kanker. Ze werd 70 jaar.

Incognito – 100° And Rising

Ik heb veel muziekalbums die ik goed vind en enkele zelfs briljant. Maar als ik met mijzelf in de knoei zit, als het maalt in mijn hoofd, als ik gewoon niet lekker in mijn vel zit dan helpt mij over het algemeen maar één album: 100° And Rising van Incognito.

Incognito is sowieso mijn favoriete band. Ooit begon ik zelfs dit blog met een klein verslag van een concert in Paradiso, waar ik kort daarvoor was geweest. En dat was ook niet het laatste concert wat ik van ze heb gezien. Mijn nog grotere hobby is autosport en daar steek ik veel tijd in dus heb ik niet altijd tijd (en geld) om hun concerten door heel Europa te volgen maar vrolijk word ik altijd wel als ik hun muziek hoor.

Het album 100° And Rising stamt uit 1995 en staat vol met heerlijke acid-jazz nummers. Het nummer Barumba is zelfs een puur Braziliaans numer. Dit album geeft mij rust. Als ik hier naar luister voel ik de gevoelens van onrust en pijn uit mij wegvloeien en ik raak bijna in een trance. Het is voor mij een beproefd recept, bijvoorbeeld na een verbroken relatie.

Met het tweede nummer van het album, Good Love, wil ik jullie laten kennismaken. Dit nummer geeft heel goed de sfeer van dit nummer weer. Klik op play en geniet.

5 mei: Bevrijdingsdag

Vandaag vieren we dat Nederland 65 jaar geleden werd bevrijdt van het Nazi-juk. Het is goed om af en toe eens stil te staan bij de vrijheid die we hebben verworven en het feit dat dit niet zo vanzelf sprekend is als het lijkt.

Gisteren werd de nationale dodenherdenking op de Dam ontsiert door een gestoorde gek die begon te schreeuwen. De paniekreactie als gevolg hiervan geeft opzich al aan dat we lang niet zo vrij zijn als we zelf denken. Om onze vrijheid te waarborgen hebben we ons massaal in een harnas van paniek en zelfbescherming gehezen die onze persoonlijke vrijheid ernstig inperkt. De grote contradictie lijkt te zijn dat dit soort uitwassen (we herinneren ons allemaal ook nog wel Koninginnedag 2009) zich veel moeilijker zou voordoen als we in een totalitaire staat zouden leven. Is dit dan de manier? Moeten we daar dan naartoe?

Ik voor mij hoop dat het volk eens massaal gaat nadenken over de vrijheden die we verworven hebben en de maatschappelijke verantwoordelijkheden die daaraan verbonden zijn.

Waarom nou jij?

Music video by Marco Borsato performing Waarom Nou Jij. (C) 2009 Universal Music B.V., The Netherlands