Een zonnige lentedag in Rotterdam

Het zal niemand zijn ontgaan dat het afgelopen zondag een heerlijke dag was. Samen met maatje Peter toog ik op de fiets naar de stad om daar wat foto’s te maken. Peter en ik delen een voorliefde voor boten en schepen dus zou dat ook het hoofdonderwerp gaan worden.

Genietend van deze eerste echte lentedag klikten wij er vrolijk op los. Als eerste togen wij naar de oude jachthaven waar een aantal werkelijk prachtige oude zeiljachten liggen.

Daarna fietsten we door naar de Leuvehaven, waar het Maritiem Museum is gevestigd. Daar liggen een aantal mooie en interessante schepen, evenals een mooie oude graanzuiger, zoals die vroeger werden gebruikt bij het lossen van graanschepen.

Sleepboten hebben altijd mijn bijzondere interesse. Hier twee oude havenslepers van net na de oorlog…

Leuk doorkijkje én mijn nieuwe bureaubladfoto.

De stoommachine van de oude graanzuiger…

Zou dit ook de originele communicatiemethode uit die tijd zijn?

Vandaar uit fietsten we over de Erasmusbrug naar de kade van de HAL, waar deze keer geen cruiseschip lag maar van waaruit je wel weer een mooie blik hebt op diezelfde Erasmusbrug, en op de skyline van Rotterdam.

Hoezo ijdel? Hahaha

Vandaar uit ging het over de nieuwe brug over de Rijnhaven naar Katendrecht. Midden op de brug nog een mooi plaatje van de skyline aan de Rijnhaven.

Met een tussenstop bij de karwei, voor een blikje Aquarius, togen wij het schiereiland over naar de Maashaven, meer in het bijzonder naar de s.s. Rotterdam.

Ondanks het feit dat deze foto erg zijn best doet krijg je de enorme grootte van het schip niet echt goed afgebeeld.

Inmiddels liep de dag naar zijn einde en werd het, in de schaduw, plotseling best fris wat ons er weer aan herinnerde dat het officiëel nog steeds winter is. En dus stapten we weer op de fiets en zijn we, na een heerlijk dagje, weer naar huis gefietst.

Zaterdag klusdag…

Vandaag ga ik naar Berry om te helpen klussen…

Radio Veronica Prijzenpakket: Spareribs kluiven!

Op 24 april lag ik, rond half tien, lekker in mijn bedje wat te lezen en had ik de radio aanstaan, zoals altijd op Radio Veronica. Het programma van dienst was 80’s & 90’s Hotline, gepresenteerd door Erwin Peters. Erwin en ik zijn bezig een geschiedenis met elkaar op te bouwen want ik ben al een paar keer in de uitzending geweest ivm een nummer dat ik had aangevraagd, en in maart ’09 won ik, met het spelletje “De Snipperhit” het Veronica Prijzenpakket, ook bij Erwin.

Ook op deze morgen werd “De Snipperhit” gespeeld en wist ik de oplossing. Ik stuur wel vaker een smsje als ik het antwoord weet maar word lang niet altijd teruggebeld. Zo wel deze keer. Wederom had ik het goede antwoord gesmst en mocht ik het Veronica Prijzenpakket in ontvangst nemen, deze keer bestaand uit het originele nieuwe Nederlands Elftal thuisshirt, een Remington Bodygroomer, een 3 ceedee box 50 jaar Radio Veronica, the ’80’s (met TOP muziek erop en ook drie fameuze jingles) én voor 5 man spareribmenu’s bestellen bij spareribexpress.nl

De waardebon voor de spareribs was 8 weken geldig en zo kwam het dat afgelopen namiddag Bri, Berry en Nadine zich bij mij meldden vor een flink potje kluiven. Rond half zes bestelden wij onze menu’s, plus een reserve, en was het wachten op de bezorger. Die liet nogal op zich wachten en de (lekkere) trek groeide bij ons allemaal.

In afwachting....

…in blijde afwachting van wat komen gaat!

Ons geduld werd op de proef gesteld maar om half 8 ging dan toch de deurbel en werden onze menu’s, warm en wel, afgeleverd en het moet gezegd worden, ze waren het wachten meer dan waard. Alle 4 hebben we heerlijk gekloven en ook de gepofte aardappelen waren, met de bijgeleverde knoflooksaus, een feest voor de smaakpapillen.

Niet erg verwonderlijk gingen alle menu’s (behalve de reserve :P) schoon op en restte slechts een berg botjes, bakjes en dozen.

The aftermath pt. I

The aftermath pt. II…stille getuigen van wat eens was!

Maar sjongejonge, wat hebben wij genoten! Radio Veronica, Erwin Peters, namens vier uitgetelde personen zeg ik: ontzettend bedankt!!!! Jullie zijn met recht onze “Vrienden van Veronica”!

Leuke dagen achter de rug

Ik heb alweer een tijdje niet gelogd en dat had te maken met het feit dat ik met andere dingen bezig was. Allereerst ben ik dan eindelijk (schoorvoetend en tegenstribbelend als altijd) toegetreden tot het leger der Twitteraars. Ik schijn altijd wat moeite te hebben om mij aan nieuwe media aan te passen en diegenen die mij beter kennen zitten nu waarschijnlijk te grinniken. Maar goed, net zoals dat met MSN, Hyves en Facebook ging heeft het ook met Twitter even wat gemopper gekost maar ik geef dan toch eerlijk toe: ik ben om!

Daarnaast maakte ik al melding van het feit dat ik een nieuwe foon besteld had. Dit leverde nog wel wat logstieke problemen op want Vodafone, of eigenlijk HTC, leek een leveringsprobleem te hebben. Dat was wel wat lastig want mijn oude telefoon was al slecht en gaf op een bepaald moment de moed helemaal op en de nieuwe wilde maar niet komen. Gelukkig vond ik ergens onder in een doos nog een museumstuk en na daar een lader voor op de kop te hebben getikt was ik in ieder geval weer bereikbaar.

Gelukkig hielden HTC en Vodafone woord en zo kon ik begin van deze maand dan eindelijk beschikken over mijn eigen HTC HD2 en jonge jonge, wat ben ik er blij mee.

Daarnaast was ook nog mijn vakantiegeld gestort en aangezien mijn oude trouwe Canon EOS 300D nu toch echt aan vervanging toe was had ik voor dit geld een goede bestemming gevonden. Een nieuwe is het niet geworden want dat liet mij te weinig ruimte voor de nog benodigde accesoires, zoals daar zijn een batterygrip en een nieuwe tas, want ook dat was hoog nodig. Mijn keuze viel, via eBay, op een nette, jaar oude Canon EOS 40D en afgelopen zaterdag wist ik deze veiling te winnen. Donderdag mocht ik de camera dan ook eindelijk in de hand houden en dus ben ik, na ook al een nieuwe foon, voor de tweede keer zo blij als een klein kind.

Dan waren er natuurlijk ook nog de verkiezingen voor de Tweede Kamer en wie mij een beetje kent weet dat mij altijd enorm bezig houd. De peilingen wezen op een grote winst voor de VVD maar vrijwel niemand had rekening gehouden met het feit dat veel PVV stemmers niet hardop durven te zeggen dat ze PVV stemmers zijn. Dus was het best even een verrassing toen PvdA enVVD in eerste instantie gelijk op gingen en de PvdA, toen Amsterdam als eerste grote stad de uitslag bekend maakte, zelfs even riant aan de leiding ging. Gelukkig trok dat na verloop van tijd alweer recht en lagen beide, toen ik om 1 uur naar bed ging, op 31 zetels. Nog blijer was ik toen ik ’s morgens hoorde dat de PvdA in het laatste stuk nog een zetel heeft moeten toegeven op de PVV.

Ja, het wordt even de broekriem aanhalen in de komende periode maar gelukkig gaan we dan wél richting een gezonde financiële situatie en zal de staatschuld 170 miljard lager zijn dan wanneer de PvdA aan de macht zou zijn gekomen. Tenslotte moet daar ook rente over worden betaald en staat daar een jaarlijks bedrag van maar liefst 7 miljard euro voor. Bedenk eens hoe sociaal je voor dat bedrag kunt zijn.

Ik weet dat veel mensen dit niet met mij eens zullen zijn maar gelukkig laat de verkiezingsuitslag zien dat een (kleine) meerderheid van de Nederlanders het belang van een gezonde economie als financier van sociaal beleid wél inziet.

Even tijd voor een sprookje

Er was eens…

…een jongeman van 17 jaar.

We schrijven 1984. In dat jaar werd in Callantsoog het nieuw gebouwde Sporthotel geopend. Aan de achterkant van dit hotel had de eigenaar een snackbar en een winkeltje ingebouwd. Mijn vrienden en ik kwamen graag in die snackbar, mijn vrienden vanwege de gokkast, ik vanwege een heel leuk meisje van destijds 14 jaar.

Dat meisje heette Rosita en had, met haar Hindoestaanse voorkomen en haar ongelooflijk mooie ogen, een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Maar ik was nou niet bepaald voortvarend in de zaken des harts en bang als ik was om een blauwtje te lopen heb ik haar nooit durven vertellen wat mijn gevoelens waren. Een tijdje verbleven we in dezelfde vriendenkring en daarna verloren we elkaar weer uit het oog.

Er kwamen andere meisjes en aangezien ik ook leerde met mijn verlegenheid om te gaan bloeide er hier en daar best wel mooie dingen op. Aan Rosita dacht ik maar zelden, meer zo zoals dat dan gaat, terug denkend aan een mooie tijd: “Oh ja, Rosita, da’s waar ook. Mooie meid, fijne herinnering…” en over tot de orde van de dag.

Mijn Liefdesleven? Alles bij elkaar kan ik niet zeggen dat dat een groot succes is geweest. Natuurlijk heb ik fijne herinneringen. Ik heb best hele mooie tijden gekend maar altijd weer kwam ik tot de conclusie dat diegene het toch wéér niet was. De laatste jaren werd het geloof in een goede afloop voor mij minder en begon ik mij neer te leggen bij een leven alleen.

In 2005 schreef ik, op verzoek van Joan, een logje over mijn ideale vrouw en relatie. Daarin beschreef ik hoe mijn ideale vrouw in het leven zou moeten staan om een relatie met mij tot een succes te maken. Ik voelde al wel dat ik best wel veeleisend ben, iets wat ook bleek uit jullie reacties destijds. Ik hoef ook maar om mij heen te kijken om steeds weer te constateren dat ik het onmogelijke lijk te verlangen. Mijn ideale vrouw is een zeldzaam exemplaar en die weinigen die er rondlopen zijn altijd bezet. Wanhopig? Nee hoor, eerder berustend. Ik had er vrede mee en putte mijn geluk uit andere dingen. Maar ergens in je achterhoofd blijft altijd dat gevoel…

Enige weken geleden was ik met vriend Frank in Callantsoog. Het was weer tijd voor onze jaarlijkse DTM-trip naar Circuit Park Zandvoort en traditioneel verblijven we dan in dit prachtige kustdorpje waar wij zovele goede herinneringen hebben liggen. Zaterdagavond togen wij opgewekt het dorp in want op het dorpsplein stond een grote tent waarin 10 dagen lang elke avond van live muziek genoten kon worden.

Al gauw liepen we bekenden tegen het lijf en raakten we in gesprek, onder andere met Ard. Hij vertelde mij dat hij weer contact had met Henk, ook een bekende van mij, en dat die ook in zijn Hyves-lijstje stond. Eenmaal weer thuis, na het weekend, ging ik naar de Hyves van Ard vond daar Henk. Henk was ooit de reden dat Rosita weer uit mijn vriendenkring verdween. Vier jaar lang hadden zij een relatie maar uiteindelijk hield dat geen stand.

Schertst mijn verbazing dat ik in Henk’s lijstje de naam Rosita tegen kwam, zonder foto. Even dacht ik na. Maar hoeveel Rosita’s kan Henk kennen? Ik had niet meer vaak aan haar gedacht, ik was verre van geobsedeerd. Maar ALS ik eens aan haar dacht was dat wel altijd met een warm gevoel, niet verliefd, das war einmal, maar gewoon een warm gevoel. In een opwelling besloot ik haar toe te voegen. Het duurde niet lang voordat ze me accepteerde en ze stuurde er meteen een privé berichtje achteraan met de vraag waar wij elkaar van kennen. Ik legde uit dat zij volgens mij 25 jaar geleden in Callantsoog op vakantie kwam en dat bevestigde ze. Ik had dus wel degelijk de goede voor.

Er ontstond een leuk contact en al heel gauw sloeg bij mij toch weer de vonk over, vooral toen ze uit de doeken deed hoe volgens haar een relatie eruit zou moeten zien. Ik betrapte mij erop dat ik niet kon wachten om naar huis te gaan, mijn pc opstarten en kijken of er weer een berichtje van haar was. Helaas ontdekte ik dat ze in een relatie zat maar al meteen kreeg ik weer een sprankje onuitgesproken hoop toen ik zag dat ze haar status had veranderd van “relatie’ naar “onbekend’. Ze probeerde me duidelijk te maken dat ik er niets achter moest zoeken maar daardoor liet ik mij niet uit het veld slaan. Ik voelde een duidelijke klik en had ook sterk het gevoel dat dat niet alleen bij mij was. Maar ik zei niets en keuvelde gewoon verder.

Maar op een zondagavond, na een emotioneel toch al bizar weekend (lang verloren gewaande familie uit de VS bleek op zoek te zijn naar mij en mijn familie) barstte ineens de bom. Roos kon het niet meer voor zich houden en vertelde me dat ze een bijzonder sterk gevoel bij ons had. Mijn emoties, toch al behoorlijk in beroering, liepen over en ik wist gewoon niet meer wat ik moest denken. Wel vertelde ze meteen eerlijk wat ik al vermoedde, namelijk dat ze in een relatie zat maar dat dat wat haar betreft sowieso al op zijn einde liep. Ik maakte haar meteen duidelijk dat ook mijn gevoel voor haar uitermate sterk was en dat ik graag verder wilde ontdekken hoe het zat met ons maar dat ik daar niet aan begon zolang zij nog een relatie had. Ik ben nooit een echtebreker geweest en wil daar nu ook niet mee beginnen. Maar dat hoefde ik haar al niet te vertellen, zij wilde geenszins haar partner bedriegen.

De dinsdag erna had ze afgesproken met haar partner en om, ik vergeet het nooit meer, 18 minuten na middernacht kwam het verlossende smsje. Ze had haar relatie beëindigd. Nu lag de weg voor ons open om te ontdekken wat we voor elkaar voelden. Op donderdag nodigde ik haar, schoorvoetend want snel ging het wél, uit om mij te bezoeken dat weekend. Tot mijn vreugde nam ze de uitnodiging aan en zo stond ik zaterdags op station Lombardijen om haar op te halen. Ik was iets aan de late kant en toen ik aan kwam lopen stond ze net op de trap. Ik keek omhoog en ondanks dat het 25 jaar geleden was dat ik haar voor het laatst had gezien herkende ik haar meteen. Ik vloog de trap op en omheldse haar.

We hebben een heerlijk weekend gehad waarin onze gevoelens voor elkaar zich alleen maar verder verdiepten. Steeds weer ontdekten we hoezeer we op dezelfde manier denken, over van alles en nogwat, hoe we NU al op dezelfde momenten dezelfde gedachten hadden, hoe onze muzieksmaak bizarre overeenkomsten vertoont…

Ik heb haar dat logje uit 2005 laten lezen, over mijn ideale vrouw en relatie en ook nadat ze was uitgelezen bleef het stil. Toen ze eindelijk haar spraakvermogen terugvond zei ze alleen maar: “Die vrouw die jij daar beschrijft… dat ben ik!!!”

Afgelopen weekend ondernam ze voor de tweede keer de lange reis naar Rotterdam en hebben we wederom een geweldig weekend gehad.

Ik kan jullie niet uitleggen hoe ik mij voel. Ik durf nu al te zeggen dat ik de vrouw van mijn dromen heb gevonden. Je hoort wel vaker van dit soort sprookjesachtige verhalen maar eigenlijk alleen in TV programma’s als All You Need Is Love of Memories.

Voor mij is een 25 jaar oude droom in vervulling gegaan…

Spontaan tochtje Zeeland, mét lekkerbekjes!

De indruk zou kunnen bestaan dat ik al mijn vrije tijd besteed aan het meerijden met Brigitte! Dat is ook niet gek, mijn vorig logje, van alweer veel te lang geleden, ging daar ook al over en ook nu zal dat niet anders zijn.

Ik werk altijd van half acht tot half vijf. Vanmiddag had ik mijn werkplek opgeruimd, pc uitgezet, aangeloten wat aangesloten moet worden en samen met een collega stond ik te wachten tot het tijd was.

Twee minuten voor tijd kreeg ik een smsje van Bri. Zij vertrok op dat moment vanuit Ridderkerk, opweg naar Europoort en daarna na Middelburg en vroeg mij of ik zin had om mee te gaan. Altijd leuk en aangezien zij toch over de A15 komt was het het simpelst als ze mij op mijn werk op zou pikken. Gelukkig dacht ik eraan mijn auto buiten de poort te zetten want die poort zou beslist dicht zijn als we terug zouden komen.

Het laden op Europoort ging vlotjes en voordat we het wisten waren we al op weg naar Middelburg. Nu staan om die tijd de meeste snelwegen vol en dus besloot Bri binnendoor over de eilanden te rijden. Veel rustiger maar vooral ook, een prachtige rit, met veel natuurschoon (duinengebied) en een mooie blik op onze nationale trots op het gebied van engineering: De Oosterscheldekering.

We hadden al afgesproken dat we na het lossen een restaurantje zouden gaan zoeken om een hapje te eten. Ineens kwam ons gesprek op vis en kregen we daar dan ook allebei trek in. Toeval wilde dat we net voor Vrouwenpolder langs een flinke snackbar, genaamd De Lekkerbek, alwaar, dat zagen we nog in de gauwigheid, ook gebakken vis werd geserveerd. Er werd niet eens meer over gepraat, ook de terugweg zou over Vrouwenpolder gaan en daar zou de culinaire stop gemaakt worden.

Zonder problemen bereikten we Middelburg en met behulp van de Tomtom werd het losadres vlotjes gevonden. Eenmaal aangekomen kwam e.e.a. wat vaagjes over. Men leek niet erg op de hoogte te zijn van onze komst. Maar goed, een heftruck was zo gescoord alleen bleek de ring die gelost moest worden niet met de heftruck te pakken. In eerste instantie wees de man ons een plekje om de hoek, alwaar zij een kraan hadden waarmee het zeker wel zou lukken maar toen hij wegreed weten wij allebei zeker dat hij riep: “Wacht maar even!” En wie zijn wij dan dat we dan iets anders gaan doen. Maar het duurde even en Bri zegt: “Stel nou dat hij daar op ons wacht?” Ik kon het mij niet voorstellen want we moesten echt “even wachten” maar schertst mijn verbazing, komt de man ineens de hoek om en roept: “Kom maar deze kant op”.

Gelukkig kwam alles weer goed en vlotjes werd de ring gelost en konden wij de terugreis aanvaarden. De Lekkerbek werd gauw weer gevonden en jonge jonge, wat een keuze. Je kon het zo gek niet bedenken of men heeft het wel op het menu staan. Maar wij hadden onze zinnen gezet op vis en vis ging het worden. ;o))

De lekkerbek, Vrouwenpolder (ook toegankelijk voor mannen!)

Twee lekkerbek menu's! Jummie...

De lekkerbek menu’s smaakten bijzonder goed en wij hebben dus heerlijk gegeten. Na het eten hebben we nog heel even de zeelucht opgesnoven en een blik geworpen op de Oosterschelde aan de ene kant en het Veerse meer aan de andere kant.

De Oosterschelde, met de kering op de achtergrond.

...en aan de andere kant het Veerse meer!

Na een wederom prachtige rit was ik rond half tien weer bij mijn auto en tegen kwart voor tien was ik weer thuis.

Het was een spontaan maar heel leuk idee en ik heb het weer erg naar mijn zin gehad.

Op pad met Brigitte: Doorsmeren en olie verversen!

Gisteren ben ik weer eens een dagje op pad geweest met Brigitte. Na wat noodzakelijke dingetjes te hebben afgehandeld en nog even langs mijn huis te zijn gereden omdat deze HANNES niet alleen zijn telefoon maar ook zijn camera was vergeten, togen wij, opgewekt over het mooie weer, richting Ridderkerk.

Bitch On Wheels en haar administratie.

Bri tussen de koeien.

Voordat we op pad zouden gaan wilde brigitte eerst even de cabine stofzuigen en ook moesten er nog wat pallets en takelstropjes worden afgeladen. Nu schijn ik wel met een heftruck overweg te kunnen dus dat karweitje heb ik even op mij genomen terwijl Brigitte even de stofzuiger ter hand nam.

Tijd voor de grote schoonmaak?

Omdat ze niet precies wist wat er in Pernis allemaal geladen zou worden werd voor de zekerheid de aanhanger aangekoppeld.

Alle stekkers en leidingen worden goed bevestigd.

Nadat ook collega Peter was gearriveerd toog de kleine colonne richting Pernis om daar te laden.

Tijd om te vertrekken.

Bitch @ the Wheel!

In colonne naar Pernis.

In Pernis aangekomen kreeg Peter 11 kleppen mee voor Oud-Beijerland en kregen wij er 13 voor Nieuwleusen.

Achteruirijden met hanger vereist concentratie.

Zon ritje dwars door Nederland is altijd mooi en laat zien hoe divers Nederland kan zijn. Het stuk over de veluwe vind ik altijd genieten. Ik houd wel van bossen en heide.

Over de veluwe.

Deze tot hotel omgebouwde watertoren markeerde onze afrit.

Op de afgesproken tijd, half 7, arriveerden we in Nieuwleusen. Al gauw arriveerde ook de man die ons zou lossen en gingen we aan het werk.

De lading: 13 kleppen voor de olieindustrie.

Spanbanden netjes opruimen.

Op de losplaats kregen we enorme trek in whisky. Zou te maken kunnen hebben met de naam van het bedrijf. Familie?

Wagen leeg? Kleppen dicht!

De whisky werd koffie, waarna het weer tijd werd om naar het westen af te reizen. Inmiddels was het donker geworden en dus probeerde ik wat dingetjes uit met de camera…

Cirkeltjes?

…maar in een bewegende vrachtwagen ben je beperkt in je mogelijkheden. Toch vond ik bovenstaande foto wel aardig.

Omdat het al redelijk laat werd besloten we ter hoogte van Harderwijk een hamburgertje te nuttigen bij onze “Amerikaanse” vrienden. De McDrive leek bij nader inzien geen goed idee maar gaf wel een andere invulling aan de kreet: “Komen 2 mensen bij een wegrestaurant. Weg restaurant!”

Toen we de wagen parkeerden (wat niet meeviel aangezien er geen parkeerplaatsen voor vrachtwagens zijn, terwijl het wel aan de A28 ligt) ontdekten we achter de McDrek een Italiaans restaurantje, “Bellini’s Pizza’s en Pasta’s”, en dat trok ons eigenlijk meer dan de slappe, smakeloze hap bij McDrek (waar is die Burger King als je hem nodig hebt?) Met een pizza voor Brigitte en tagliatelle voor mij genoten we van onze maaltijd.

Voor het naar binnen gaan ontdekten we buiten een groot bord waarop stond: INGANG, met een pijl naar links. Die wees inderdaad naar de deur. Eronder stond: TAKE AWAY, met een pijl naar rechts. Toen we naar rechts keken zagen we het fietsenrek. Je mag hier dus blijkbaar legaal fietsen jatten. ;o))

Bellini's Pizza's en Pasta's.

Met volle buikjes maakten we ook het laatste rukje en rond 10 uur parkeerden we de wagen in Ridderkerk.

Ik heb een heel gezellig dagje gehad en daarbij en passant ook nog een verbijsterende nieuwe betekenis aan de uitdrukking “doorsmeren & olieverversen” ontdekt…

Afgelopen weekend!!!

Afgelopen weekend was voor mij een geweldig weekend met alles erin wat mij bekoort.

Zaterdagmiddag kwam mijn ex-collega en nog altijd vriend Robert naar mij toe. Na Spaghetti gekookt en gegeten te hebben stapten wij in de auto op weg naar Zoetermeer, waar in De Boerderij mijn favoriete bandje Incognito zou spelen.

Slechts een klein kwartiertje later dan aangekondigd (kom daar maar eens om bij de “superbands”) beklommen de 8 mannen en 2 vrouwen het podium en al meteen ging het dak eraf. Hoogtepunt was wel dat de drummer, bassist, en toetsenist van instrument ruilden en een spetterende jamsessie weggaven die zijn weerga niet kent, met de drummer op bas, de bassist op keyboards en de toetsenist op drums. Ik had wel gedacht dat ze elkaars instrumenten wel enigszins zouden kunnen spelen maar dit was gewoon SUPER!

Met mijn telefoon heb ik geprobeerd foto’s te maken maar dat viel om de dooie dood niet mee, ook al stond ik vrijwel vooraan. Hier toch een paar voorbeelden:

Grote verrassing voor mij was dat ze als toegift het nummer “I Hear Your Name” speelden. Dit nummer is een van mijn favoriete tracks van het album 100xb0 And Rising. Dit album heeft, zoals je ook in mijn menu kunt lezen, een zeer speciale betekenis voor mij maar werd tot voor kort maar zelden in de playlist opgenomen.

Hier een linkje naar dit nummer, overigens niet van het concert van zaterdag.

Zondag mocht ik alweer op tijd opstaan. Rond kwart voor 9 stond Peter voor de deur en deze keer leidde de weg ons naar Assen.

Na een korte stop bij een tankstation en wat gegoochel met bekers en flesjes kwamen wij rond kwart over 11 op het circuit aan alwaar Theresia en Laurens ook net aangekomen waren.

Hoe lang zal het duren voor het flesje valt? ;o))

Theresia had voor de gelegenheid de hulp ingeroepen van Dolf Dekking, die haar instructies en tips gaf om nog sneller te worden. Het weer was mooi en de stemming was goed. Ook was er de primeur van de 2de auto van het team. Data-engineer Martijn heeft zo de smaak te pakken gekregen dat hij een BMW 325i type E36 heeft opgebouwd. Komend weekend gaat hij proberen zijn licentie te halen.

Dit vind ik nou een fraaie foto!!!

Lekker gedouchet Martijn? Jaja, de plassen op het gras waren best diep, zo blijkt...

Team PRc2! hihihi....

Ik plat op mijn buik. Je moest eens weten wie er op mijn rug lag... ;o)) ...maar Peter heeft dat niet vastgelegd! Mietje!!!

Bijna aan het einde van de dag ging Laurens nog even weg met de auto en had een wat ongelukkig onderonsje met de vangrail, met als resultaat dat er in de achterwielophanging iets krom is. Nou ja, laten we hopen dat de schade mee gaat vallen. Het was in ieder geval wederom een zeer geslaagde dag, met mooi weer en daarmee een geslaagd weekend.

Het wordt een GOED weekend!!!

Zaterdagavond gaan we eindelijk weer eens naar Incognito. Zij spelen in Zoetermeer en ik heb er zin an!!!

…en zondag gaat Theresia Balk voor het eerst dit jaar de TT-baan van Assen weer op in haar BMW 120D cupversie. Maatje Peter en ik zullen de reis noordwaarts maken om e.e.a. fotografisch vast te leggen.

…oftewel, het seizoen komt nu toch heerlijk dichtbij!!!

Ik wens jullie nu alvast allemaal een heel fijn weekend!!!

Pauw & Witteman: The Day after

Om half 9 stond Peter voor de deur en vertrokken we naar Amsterdam. Na wat zoekerij door een opgebroken straat stonden we om 10 voor 10 direct voor de deur van Studio Plantage geparkeerd en werden wij binnen opgevangen door een vriendelijke dame van de VARA.

Na op de hoogte gesteld te zijn van de procedure en de gasten kochten we in het mediacafé beiden een glas bier en namen plaats om een half uurtje te wachten. Nu is het zo dat het mediacafé tevens studio 1 blijkt te zijn, de studio waar elke werkdag het programma De Wereld Draait Door wordt opgenomen. En ja, ook ik kon het niet laten om even plaats te nemen in de stoel van Matthijs van Nieuwkerk. ;o))

Mickey van Nieuwkerk!!!Mickey van Nieuwkerk

De foto komt van mijn telefoon en is, omdat er niet zoveel licht was, niet geweldig maar heey, het gaat om het idee toch?

Om half 11 gingen we naar boven om plaats te nemen in de studio van P&W. Tegen elven kwamen ook Jeroen en Paul binnen en begonnen zij de gasten aan ons voor te stellen. Om 11 uur was het programma van Prem afgelopen en werden de gasten, zoals altijd, live aan de tv kijkers voorgesteld, waarna de Ster nog ff 6 minuten geld genereerde. In die 6 minuten konden de toeschouwers in de studio een paar vragen stellen aan de gasten.

Na de reclame begon de uitzending. Wij zaten achter tegen de wand, op een bank en ik zat net niet lekker om veel in beeld te komen maar met name in het begin was ik een paar keer zichtbaar voor diegenen die goed opletten. Niet dat mij dat veel uitmaakt, ik vond het gewoon een geweldige ervaring dat ik dit programma, dat ik elke dag kijk en maar hoogst sporadisch over sla, nu eens van dichtbij kon meemaken.

Uiterst links, onder de A zie je me net zitten...Uiterst links, onder de A zie je me net zitten.

Gasten waren Peter Paul de Vries, die het had over de bonussen voor ABN-AMRO managers, Cor Hellingman, de advocaat van Wendy van Dijk, die voor haar de rechtzaak tegen geenstijl.nl won, Rini van de Poel en Mickelle Haest, hij is centralist bij 1-1-2 en zij schreef daar een boek over en Arjan Lock, de directeur van de EO, die kwam praten over de uitspraken van Andries Knevel, die niet meer gelooft dat de aarde in 6 dagen is geschapen.

Voor de uitzending, nog in het mediacafé, vond Peter dat Pauw en Witteman soms niet genoeg doorvragen. Na afloop, nadat EO-directeur Arjan Lock was gegrilled en met een appel in zijn mond was opgediend, heeft hij zijn mening toch bijgesteld. Tjongejonge wat werd die man aangepakt zeg!!!

Na afloop van de uitzending hebben we in het medacafé nog wat gedronken en na een kort maar interessant praatje met Peter Paul de Vries werd het weer tijd om richting Rotterdam te gaan. Dat ging overigens nog niet eens helemaal zonder slag of stoot want vanwege beginnende werkzaamheden aan de A4 stonden we om 1 uur ’s nachts nog even in de file!!!

Het was supergaaf om dit eens mee te maken en het was dan ook zéker niet voor het laatst.