Verwoesting

Op 6 juni werd mijn bedrijf opgeschrikt door een brand in het pand in Venlo, waar ik toen nog werkte. Ondanks het feit dat de brandweer, door de enorme rookontwikkeling, het sein “grote brand” gaf bleek de uiteindelijke schade enorm mee te vallen en konden wij, na 4 dagen hard werken, de normale werkzaamheden weer hervatten. De oorzaak is uiteindelijk nooit bekend geworden.

Afgelopen woensdag, om kwart over vijf ’s middags, ging in het pand opnieuw het brandalarm af. Opnieuw was het geen loos alarm en de BHV-ers die de ontruiming leidden gaven aan dat de brand op vrijwel exact dezelfde plaats is ontstaan. Hier is geen electriciteit in de buurt zodat kortsluiting is uitgesloten.

Om half tien ’s avonds werd het sein “brand meester” gegeven. Echter bleken er pallets met karton nog te smeulen en ineens laaide het vuur weer op, nu met catastrofale gevolgen. De branddeuren hebben hun werk goed gedaan maar de hal van 15.000 vierkante meter is reddeloos verloren gegaan en ook ingestort. Ook alle kantoren en een van de twee kantines zijn in vlammen opgegaan.

In de loop van de donderdag heeft de brandweer assistentie gekregen van een helicopter van de luchtmacht, die per keer 2.500 liter maaswater op de brandhaard los heeft gelaten. Ook op vrijdag heeft deze helicopter zijn werk gedaan. Pas vanmorgen heeft de brandweer uiteindelijk aangegeven dat het vuur gedoofd is maar nog steeds wordt uit voorzorg geblust.

Hoewel ik tegenwoordig op de Rotterdamse vestiging werkzaam ben gaat mij dit uiteraard zeer aan het hart. Achteneenhalf jaar lang ben ik hier werkzaam geweest en ik kende de hal op mijn duimpje. Alle werknemers zitten thuis en vragen zich af wat de toekomst gaat brengen en vrijwel al die mensen ken ik goed tot zeer goed.

IMG_3951wl (1)

 

Links het kantoorgedeelte, met kantine. Overeind staat het nog maar het is wel compleet uitgebrand.

d8258133-726c-4fb5-b554-b20604bb2032

Goed is nog de binnenmuur te zien die de scheiding vormde tussen hal 6 en hal 7.

IMG_3959wl

Het ingestorte gedeelte…

Hoe het nu verder gaat weet nog niemand. Aangrijpend is het wel om je oude werkplek zo verwoest te zien.

Advertenties

Het geduld is beloond…

Een week of wat geleden plaatste ik een logje waarin ik zei dat geduld een schone zaak is. Velen van jullie vroegen zich af wat ik daar nu mee bedoelde.

Ik had intern gesolliciteerd op een functie als teamleader waarvoor diverse posities openstonden.

Gisteren kreeg ik in eerste instantie een brief thuis waarin stond dat de vacature was ingevuld en dat ik dus niet in aanmerking kwam. Dat verwonderde mij wel enigszins want ik was in de vaste overtuiging dat er meerdere vacatures openstonden.

Op mijn werk aangekomen werd ik, samen met een andere collega en mijn supervisors bij elkaar geroepen om te vernemen hoe de nieuwe organisatie eruit zou gaan zien. Dat was in eerste instantie een behoorlijke teleurstelling voor mij want op de plaats die ik zelf voor ogen had komt iemand anders te zitten. Maar nadat e.e.a. een beetje inzonk en mij gedachten weer wat tot rust kwamen begon ik in te zien dat het toch gewoon een hele positieve stap is.

Vanaf maandag ga ik aan de slag als teamleader outbound en ben ik toch blij met deze stap voorwaarts.

Enige nadeel: na een week late dienst mag ik nu wéér een week late dienst draaien…

Geduld is een schone zaak….

…en dus wachten we rustig af!!!!

Ik heb eindelijk…

VAKANTIEEEEEEEEEEE!!!!!!!

Over een drukke week, werken tot diep in de nacht, doodmoe en, oh ja, een nieuw onderkomen???

Ik heb een drukke week achter de rug waardoor ik hier iets minder actief ben geweest. Ik had deze week late dienst, wat inhoud dat mijn werktijden van 15:00 uur tot 24:00 waren. In verband met het halfjaar einde echter hebben wij dinsdag, woensdag en donderdag tot 02:00 gewerkt. Vreemd wat zulke late uren met je bioritme doen want voor 6 overuurtjes draai ik normaal gesproken mijn hand niet om maar nu was ik toch behoorlijk kapot.

Vrijdag was ik even bij de woningstichting en daar viel mijn oog op iets aantrekkelijks. Bij mij achter is men 2 weken geleden begonnen met de bouw van een appartementen complex. De tekeningen zagen er erg goed uit en gezien het feit dat er ook senioren-appartementen in komen ga ik er vanuit dat het een rustige woonomgeving gaat worden. Het is geen geheim dat mijn huidige woonomstandigheid niet bepaald bevredigend is en dat ik hier dus weg wil. Maar tot mei zou ik wel kunnen wachten.

De inschrijfperiode gaat waarschijnlijk in augustus van start en daar ik al ingeschreven ben en interesse heb getoond voor dit project zal ik van te voren op de hoogte worden gebracht. Aangezien ik al heel hoog op de lijst sta zal ik een goede kans maken.

Wordt vervolgd…

Mijn nieuwe onderkomen???

Zo zal het er gaan uitzien…

 

Zwarte maandag (2)

Op maandag 26 juli 2004 vond de grootste tragedie uit de geschiedenis van ons bedrijf plaats en vond collega Bjorn Grunewald de dood.

Op de plek van het ongeval lijkt niets meer te herinneren aan de gebeurtenissen maar voor wie goed kijkt zullen de sporen van deze tragedie altijd zichtbaar blijven. Ook de sporen in onze harten zijn niet altijd zichtbaar maar wel degelijk aanwezig. Nu, xc3xa9xc3xa9n jaar na dato, stellen wij vast dat Bjorn voor altijd zal voortleven in onze harten.

Vanmiddag om 12 uur zullen wij Bjorn met een korte bijeenkomst en een minuut stilte herdenken….

Weer thuis.

Na 3 weken kwam er op donderdag, rond middernacht, een einde aan onze werkzaamheden bij Geodis Logistics Ireland Ltd. Terugkijkend is het een zeer interessante ervaring voor ons geweest. Met z’n vieren op elkaar aangewezen, de verantwoording dragend over 15 medewerkers, was het een hele uitdaging en gezien de zeer positieve feedback die we hebben mogen ontvangen hebben we er ons goed doorheen geslagen. Voor mij persoonlijk is het een bijzonder mooie ervaring geweest, eentje die ik niet snel meer zal vergeten.

Donderdagnacht (vrijdagmorgen?) hebben wij bij terugkomst in ’t hotel nog even een eenvoudige maaltijd (de laatste op Ierse bodem) genuttigd en rond 2 uur ben ik toch nog maar even op bed gaan liggen. Veel heb ik niet geslapen en om half vijf ging de wekker weer. Mijn koffer was voor ’t grootste gedeelte reeds gepakt maar mijn werkkleren, schoenen en toilettas moesten nog worden toegevoegd. Werd het toch nog een gevecht om de koffer dicht te krijgen…

Trek in ontbijt had ik niet (de lichte maaltijd lag nog vers op de maag) maar na een kop thee en een glas vers geperste Jus de Orange werd het tijd om ons richting de luchthaven te begeven. In de stromende regen kwamen we om 6 uur aan op een toen al volgepakt Dublin Airport.

Het leek een eeuwigheid te gaan duren voordat we onze boardingpas in ontvangst konden nemen maar gelukkig was er iemand van Aer Lingus zo slim om voor onze groep een extra loket te openen waardoor we toch nog op tjd richting de gate konden komen.

Wachtend in de drukte bij de boardingterminals…

Wonder boven wonder vertrokken we op tijd. Het werd een rustige vlucht met een zeer dik wolkendek, dat ons het zicht op de Ierse zee, Engeland en de Noordzee ontnam…

…vrij abrupt kwam er een einde aan de bewolking en kwam de Nederlanse kustlijn in zicht.

Twintig minuten voor op schema kwamen we aan op Dxfcsseldorf International.

De terugrit naar Venlo was saai maar hoorde er nou eenmaal bij.

Eindelijk weer thuis!!!!

Laatste keer vanuit Dublin.

Gezien het feit dat ik, vanaf zondag, late dienst zal draaien zal dit naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste logje vanuit Dublin zijn… Deze week heb ik nachtdienst en dat is saai. Onze aanwezigheid is een vereiste van de klant maar er is dus helemaal niets te doen ’s nachts. Slapen, lezen en voetballen is het devies. Vanmiddag ben ik om 3 uur op gestaan en ben naar de stad gewandeld. Het is goede vrijdag en veel Dublinners zijn voor het paasweekend de stad uit getrokken. Dat geeft, voor een vrijdagmiddag, betrekkelijk lege straten…

Dat linksrijden toch tegennatuurlijk is blijkt duidelijk uit het feit dat bij iedere voetgangersoversteekplaats beschreven is naar welke kant je eerst moet kijken…

In Ierland geldt het rookverbod in openbare gebouwen, in tegenstelling tot Nederland, ook voor horeca-gelegenheden. Dit is dus voor de diverse pub’s sinds een jaar een vertrouwd gezicht…

Midden in HET uitgaansgebied van Dublin (Templebar area) ligt deze fraaie pub…

Straatmuzikanten zijn hier een veel voorkomend iets. Deze jongeman deed mooie dingen op een electrische gitaar...

Gaelic is de nationale taal in Ierland. Hoewel nog slechts 5% van de bevolking de taal spreekt vind je het Gaelic in alle officiele hoedanigheden terug, zoals bijvoorbeeld op de straatnaambordjes…

…en tenslotte nog een foto van het internetcafe vanwaar ik deze logjes heb gemaakt…

Volgende week vrijdag gaan we weer op huis aan maar ik ben bang dat ik geen tijd meer zal kunnen vrijmaken om even naar de stad te wandelen. Tot vrijdag dus…

Meer vanuit Dublin…

Ik heb weer even de tijd gevonden om een internetcafe te vinden dus hier weer een update: Na het werk gaan wij graag even relaxen in het zwembad met Jacuzzi hier in het hotel.

De ingang van het hotel

Mickey zou Mickey niet zijn….

Gisteren hebben we door de stad gewandeld en zijn onder andere uitgekomen bij Dublin Castle:

Zo denkt men hier over Koningin Elizabeth van Engeland (de engelsen staan er hier sowieso niet zo goed op):

Op de terugweg naar het hotel kwamen wij langs een soort minifestival, in het kader van St. Patrick’s Day (of “Paddy’s day”, zoals ze hier zeggen).

De dame op deze foto is de Ierse zangeres Carol Anthony die, volgens de Ieren, op het punt staat om internationaal door te breken. We wachten rustig af…

Zomaar een mooi plaatje:

Zo, tot zover deze update. Zogauw ik weer nieuwe mooie plaatjes heb horen jullie weer van mij…

Welkom in Dublin.

Onderweg hadden wij gezelschap van een Lufthansa-kist…

Nadat er iets fout was gegaan met de boeking in hotel “the Whitehouse” bleek het enige hotel dat nog ruimte genoeg had een 5 sterren hotel te zijn. Wij zullen derhalve de komende drie weken doorbrengen in het Jurys Ballsbridge hotel and The Towers.

Vandaag hebben wij een bezoek gebracht aan de “Guinness” brouwerij…